Archives

now browsing by author

 

ஞானியும், அஞ்ஞானியும்

ஞானிகள் அஞ்ஞானம்  நீங்கப்பெற்றத்தால், அவர்கள் உறங்கினாலும், கண்விழித்தாலும் சத்து, சித்து, ஆனந்தம் கலந்த அந்த ஜீவ ஜோதியை பொருந்தி இருப்பதால் மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை  என்ற மூன்று ஆசைகளிடமும் இவர்கள் பொருந்துவதில்லை.

ஆனால், அஞ்ஞானிகள் உறங்கி எழுந்தவுடன் அவர்களிடம் உள்ள அறியாமை (அஞ்ஞானம்) நீங்காததால், அவர்களிடம் இந்த மூன்று ஆசைகளும் உண்டாகின்றது.

இன்பமாகவோ, துன்பமாகவோ, நமக்கு விளையும் அனுபவங்களுக்கு ஆதாரமனவற்றை ‘விஷயம்’ என்பர்.

நாம் இன்ப, துன்பங்களாக அனுபவிக்கும் விஷயங்கள் கணக்கற்றவைகளாக உள்ளன. நாம் பற்று வைக்கின்ற விஷயங்கள், நம்முடைய விருப்பங்கள் எண்ணற்றவைகளாகவும் உள்ளன.

ஆசைகள் அனேகம் இருக்க, இந்த மூன்றையும் மட்டும் குறிப்பிடுவது ஏன்? என்றால்,

எல்லா ஆசைகளும், மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை ஆகிய  இந்த மூன்று ஆசைகளுள் அடங்கிவிடும் என்பதினால்தான் பெரியவர்கள் இந்த மூன்று ஆசைகளை மட்டும் குறிப்பிடுகின்றார்கள்.

மனைவியும், மக்களும், பொன்னும் மமதை செய்தமுதம் போல நினைவினா னேயஞ் செய்து நீணிலத்துள்ள வெல்லா மனையவர்க்காகச் செய்வர்“- யோகவாசிஷ்டம்.

‘மனைவி, குழந்தைகள் மற்றும் பொன் ஆகியவற்றின் மீது கொண்ட பற்றால், தம்முடையவை என்னும் மமதை (என்னுடையது என்னும் பற்றே மமகாரம்) கொண்டு, அவற்றை, அமுதம் போல நேசித்து, அவற்றுக்காகவே உலக விவகாரங்களில் ஈடுபட்டு எதையும் செய்வர்’ என்பது இதன் பொருள்.

இப்படி, ஆசைகள் கொண்ட விசயத்தில், ஞானியர்கள் மட்டுமா ஆசைகளற்றவர்களாக இருக்கின்றார்கள்? சில அஞ்ஞானிகளும் கூட, மனைவி, மக்கள் (குழந்தைகள்), மற்றும் பொருளாசைகள் அற்றவர்களாக இருப்பதையும் காணமுடிகின்றதே என்றால்,

‘ஆசை இல்லாதவர்களை ஞானிகள்’ என்று அழைப்பது பொருத்தமற்றதல்லவா?

இது ஆசைகளை அறுத்தவர்களான அஞ்ஞானிகள் முதற்கொண்டு எல்லோரும் ஞானிகள் என்றும் பொருள் ஆகிவிடுமே என்றால், அஞ்ஞானிகள், வேறு ஏதேனும் காரணங்களினால், மூன்றுவித ஆசைகளை மட்டுமே தியாகம் செய்தவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களிடம் ஞானம் இல்லாததினால், அவர்களால் பிரபஞ்சத்தை, பரப்பிரஹ்ம ஸ்வரூபமாக காண இயலாது.

ஞானத்தினாலேயே ஒருவர் விருப்பு, வெறுப்பின்றி பிரபஞ்சத்தின் உண்மைச் சொரூபத்தை அறிய முடியும்.

அதனால், அஞ்ஞானிகளுக்கு, பிரபஞ்சத்தின்கண் உள்ள பார்வை, அவர்களது அறியாமையினாலேயே மறைக்கப்பட்ட தோஷ திருஷ்டியாகும்.

முக்காலத்திலும் நிலைத்திருப்பது எதுவோ அது சத்தியம் என்றும், உருவாகி, அழியும் காலம் வரை நிலைத்திருப்பதைப் போலத் தோற்றமளிப்பவை  மித்யா” என்றும் வேதாந்தம் வகுக்கின்றது.

இவ்வாறு பிரபஞ்சம் மித்யா எனக் கற்றறிவது, கேட்டறிவது போன்ற கேள்வி ஞானங்கள் எல்லாமே  பரோக்ஷ ஞானம்” எனப்படும்.

ஆத்ம ஞானத்தினால், தானே அதுவாகி உணர்வாய் நிலைப்பது  அபரோக்ஷ ஞானம்” எனப்படும்.

ஆசைகளை அறுத்த அஞ்ஞானிகளின் புத்தியை பரோக்‌ மித்யா புத்தி” என்கின்றார்கள்.

அதாவது, பரோக்‌ஷ ஞானத்தினால், உலகம் மித்யா என அறிந்து கொண்டு, அதனிடம் விரக்தி உண்டாவதால், ஆசைகளை அறுத்தவர்கள் ஆகின்றார்கள் ஞானிகள்.

ஞானமுணர்ந்தவர்கள், ஜீவ பிரஹ்ம ஏகத்தை அபரோக்‌ஷமாக, உணர்ந்தறிவதால், பரப்பிரஹ்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் புத்தி, அபரோகஷ சத்திய புத்தி” ஆகும்.

அதுவே அடையத்தக்கது. அதுவே பிரபஞ்சத்தில் கீர்த்தியுடன் இருக்கவைப்பது.

பரோக்‌ஷ  ஞானம் மட்டுமே உள்ள அஞ்ஞானிகளுக்கு, தற்சமயம் குறைபாடுடையதாகத் தோன்றும் விஷயங்களே, காலப்போக்கில், நாட்பட நாட்பட, நல்லவைகளாகத் தோன்றும்.

(அதாவது அவையும் சத்தியம் போலத் தோன்றி, அவற்றின் மீது மீண்டும் அவர்களுக்கு ஆசை உண்டாகும்).

காலப்போக்கில், ஆசைகளற்ற நிலை மாறி, மீண்டும் இராகம் அல்லது ஆசைகள் தோன்றக் கூடிய, திடமற்ற புத்தியால் அஞ்ஞானிகளுக்குத் தோன்றும் இந்த ஆசை அல்லது விராகம், மந்த விராகம் எனப்படும்.

ஞானிகளிடம், அபரோக்‌ஷ சத்திய புத்தியால் விளையும் விராகம், திடமான, நிலைத்த புத்தியால் விளையும் திட விராகம் ஆகும்.

அஞ்ஞானிகளிடம் மந்த விராகத்தால் ஆசைகளற்ற நிலை காணப்பட்டாலும் கூட, அது காலப்போக்கில் மாறக் கூடியதே.

ஞானிகளிடம் காணப்படும் ஆசைகளற்ற நிலையே திடமானது.

ஸ்ரீ பகவான், பகவத் கீதையில், ‘ஞானத்தினால் விளையும் திடபுத்தி இல்லாதவர், புலன்களால், கடலலை போல மனதில் எழும் எண்ணற்ற ஆசைகளை அறுக்க இயலாது’ என்று கூறியிருப்பதையும் அறிய வேண்டும்.

அஞ்ஞானிகள் மூன்று வகையான ஆசைகளைத் தியாகம் செய்த போதிலும், அவர்கள் மனதில், வெளித் தெரியாத வண்ணம், சூக்ஷமமாக, ஆசைகள்  நிறைந்து இருக்கும்.

அப்படி மனதுக்கும், கண்ணுக்கும் புலப்படாமல் விளங்கும் ஆசையே அநுற்புத்த ஆசைஎன அழைக்கப்படுகின்றது.

அஞ்ஞானிகள், பிரபஞ்ச தோஷ திருஷ்டியாலும், பரோக்‌ஷ மித்யா புத்தியாலும், விருப்பத்துடன் கூடிய, அத்தனைக்கும் ஆசைப்பட்ட மந்த விராகம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்.

அவர்கள் கொண்டுள்ள விராகம், காலப்போக்கில் புதிய ஆசைகளாக மாறும். அது மட்டுமன்றி, அஞ்ஞானிகளிடம், ஆசைகள் சூக்ஷம வடிவில், அவர்களுக்கே புலப்படாவண்ணம் விளங்கவே செய்யும்.

அதனால் ஆசை இல்லாதவர்கள் எல்லாம் ஞானிகள் என்றால் அது சரியாக இருக்காது.

‘ஆதியில்லாத சன்மாத்திரமாம் அறிவின் சொரூப ஞானம் பெற்ற நிலைத்த புத்தியுடையவர்களே ஆசைகளை வென்றவர்கள். மெய்யறிவில்லாத அஞ்ஞானிகள் ஆசைகளை கடக்க இயலாது’

என்கின்றது யோக வாஸிஷ்டம் என்னும் நூல்.

ஆசைகளற்று இருக்கும் தன்மை ஞானிகளின் இலக்ஷணமாகவும், ஆசைகள் வசப்பட்டு இருப்பது அஞ்ஞானிகளின் இலக்ஷணமாகவும் கூறப்படுகின்றது.

ஓம் தத் சத்!

ஆத்மநிச்சயம் (பகுதி – 8)

மேலும், விழிப்பு, கனவு, மற்றும் ஆழ்ந்த உறக்கம் என்ற அனுபவத்தின் வாயிலாக, சாக்ஷியாக இருக்கும் மாறுதலில்லாத சைதன்யம் இருக்க வேண்டும் என்று ஊகித்துக்கொள்ளலாமே, இந்த அனுமானத்தை வைத்து ஆத்மாவை அறிந்துக்கொள்ளலாமே? இதற்கு சாஸ்திரப் பிரமாணத்தின் அவசியம் என்ன இருக்கின்றது? என்றும் சிலருக்கு சந்தேகம் வரலாம்.

இங்கு என்ன புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால், ஞானம் என்பது அறிவை அடையும் விசயம். அந்த தெளிந்த அறிவு ஒருவனுக்கு சாஸ்திரத்தின் வாயிலாக மட்டுமே உண்டாக முடியும், அது அனுமானத்தினால் உண்டாக முடியாது.

ஆழந்த உறக்கத்தில் இருந்து ஒருவன் விழிப்படைந்தவுடன் மீண்டும் அவனிடம் அறியாமை ஒட்டிக்கொள்ளும், அதனால், அவனுக்கு அனுமானத்தின் வாயிலாக ஸ்வயம் பிரகாசமான ஆத்மா ஒன்று இருக்கின்றது என்ற அறிவு இருக்கலாம். ஆனால், சந்தேகமில்லாத ஆத்மாவின் அனுபூதி நிலை சாஸ்திரத்தின் வாயிலாக மட்டுமே ஏற்படும்.

நம்முடைய ஊனக்கண்ணினால், அனுமானத்தினால் ஏற்படுகின்ற ஞானம் பொது அறிவுதான். அதாவது எல்லா வஸ்துக்களிலும் சேர்ந்தது ஒரு வஸ்து என்ற சாமானிய அறிவுதான் அனுமானத்தினால் கிடைக்கும். இதனால், ஆத்மாவின் ஒப்பற்ற ஒற்றை நிலை தெரியாது. மனம் என்ற அந்தக்கரணத்திற்கு மீறியதாக உள்ள ஞானம்தான் முக்தி பெறுவதற்குத் தேவை.

இந்த நிலை வேத வாக்கியத்தினால் மட்டுமே உண்டாகும். ‘எந்த ஆத்மாவை அடைவதற்கு முயற்சி செய்கின்றானோ, அந்த ஆத்மாவின் அனுகிரகத்தினால் அதை அடைகின்றான்’ என்று வேதமே கூறுகின்றது.

ஆந்த உறக்கத்தில் மனம் அடங்கி விடுகின்றதே, அப்படியிருக்கும் பொழுது, வேதவாக்கியத்தினால் என்ன பயன் என்ற அடுத்த சந்தேகம் எழக்கூடும்.

அதாவது, ஆழ்ந்த உறக்கத்திலும் அஞ்ஞானம் அழிவதில்லை, அப்படி அழிந்துவிடுமானால், தூங்கும் பொழுதே அனைவரும் முக்தர்கள் ஆகிவிடுவார்கள் அல்லவா? அவர்கள் தூங்கி எழுந்த உடனும் முன்பு இருந்த அதே நிலையிதான் இருக்கின்றார்கள். அவர்களது அறிவில் எந்த மாற்றமும் உண்டாகிவிடுவதில்லை.

இதிலிருந்து அந்தக்கரணமான மனம் அடங்கினால், ஒருவித அமைதியும், ஆனந்தமும் உண்டாவது உண்மைதான், ஆனால், அது ஆழந்த உறக்கத்தின் மூலமாக கிடைத்தாலும், ஞானம் உண்டாவதில்லை.

உண்மையில், ஆத்ம சைதன்யம் அந்தக்கரணத்தில் பிரகாசிக்கும் பொழுது ஏற்படும் அறிவு நான் என்று தோற்றம் கொள்கின்றது. வெளிவஸ்துவை மனம் அறியும் பொழுது, மனதின் விருத்தி பார்க்கப்படும் பொருளின் ரூபத்தை அடைகின்றது. அப்பொழுதுதான் அந்த வஸ்துவைப்பற்றி மனம் அறிகின்றது என்பதாகும்.

ஒவ்வொரு சரீரத்திலும் உள்ள அந்தக்கரணம் வெவ்வேறானது, ஆகவே அந்தந்த மனதின் மனோ விருத்திகளும், அதன் மூலம் உண்டாகின்ற அறிவும் வெவ்வேறானதே.

ஆத்மாவிற்கும், அந்தக்கரணத்திற்கும் அறிபவன், அறியப்படுவது என்ற சம்பந்தம் மட்டும்தான். ஆத்மா அந்தக்கரணத்துடன் கலந்து ஜீவனாகக் காணப்படும் பொழுது அஞ்ஞானத்தால் அஹங்கார சம்பந்தமாகி (நான் என்ற சரீர எண்ணம்) வெளியில் உள்ள வஸ்துக்களின் சம்பந்தத்தினால் நல்லதாகவோ, கெட்டதாகவோ பாதிக்கப்பட்டவனாக காணப் படுகின்றான்.

உலகத்தை தவிர ஆத்மா வேறுபட்டது என்பதை அறிந்தால், ஆத்ம, அனாத்ம ஞானம் நன்கு விளங்குகின்றது. இது வேத வாக்கியத்தினால் மட்டுமே ஏற்படும். அதனால், ‘தத்வமஸி’ என்ற மஹாவாக்கியங்கள் தேவையற்றது என்று நினைக்கக்கூடாது. காரணம், அதனால் மட்டுமே மூல அஞ்ஞானம் நிவர்த்தியாகும்.

  1. ஆத்மாவை அறிவிக்கும் சாஸ்திரம்

எவன் ஒருவனுக்கு ஆத்ம, அனாத்ம விவேகம் இருந்தும், அவனது சுய அறிவினால் ஞானம் வராமல் இருக்கின்றதோ, அவன் அவசியம் வேத விசாரத்தினால் மட்டுமே அதை அடைய முடியும்.

ஒரு காட்டில் 10 நபர்கள் மரம் வெட்ட சென்று, பல பகுதிகளில் பிரிந்து சென்று விடுகின்றார்கள். மாலை நேரத்தில் அனைவரும் ஒன்று கூடுகின்றார்கள். அனைவரும் வந்து விட்டோமா என்று ஒவ்வொருவரும் எண்ணிப்பார்க்கின்றார்கள். அப்படி எண்ணிப்பார்க்கின்ற ஒவ்வொருவனும் தன்னை விட்டு விட்டு எண்ணிப்பார்க்கையில் 9 நபர்கள் மட்டுமே கணக்கில் வருகின்றது.

காரணம் ஒவ்வொருவனும் தன்னை விட்டு விட்டு மற்றவர்களை மட்டுமே எண்ணுகின்றான்.

10 நபரைக் காணவில்லை என்று ஒவ்வொருவனுமே கூற, அங்கு புதியதாக வந்த வழிபோக்கனான மற்றொரு நபர் இவர்களை நிறுத்தி எண்ணிக்காட்டி அந்த 10 – வது நபர் நீதான் என்று எண்ணியவனிடம் கூற அவனுக்கு சரியான அறிவு வந்து விட்டது. அதுபோலத்தான் வேதவாக்கியம் இங்கு உபயோகப்படுகின்றது.

இதுப்போல, உலகத்தைக் காணும் போது, இரண்டு வஸ்துக்கள் உண்டு என்ற அறியாமையே காரணமாகும். அஞ்ஞானமும், அதன் விளைவுகளும் ஞானத்தினால் மட்டுமே நீங்கும். உலகில் உள்ள மாயைக்கு காரணம் அஞ்ஞானம். அந்த அஞ்ஞானம் ஆத்மாவைப் பொருத்து ஏற்பட்டிருப்பதினால், பித்யக்ஷம், அனுமானம் போன்றவற்றால் நீக்க முடியாது. இந்த மூல அஞ்ஞானத்தை வேத வாக்கியத்தினால் மட்டுமே நீக்க முடியும்.

முன்பு கூறப்பட்ட உதாரணத்தில் அந்த 10 வது நபர் நீதான் என்று கூறியவுடன் அவனுக்கு அறிவு உண்டாகி, அவனது சந்தேகம் நீங்கியதுப் போல, ஆத்மாவின் ஸ்வரூபத்தை அறிய ஆவலுடன் இருப்பவனிடம் வேதம் நீதான் அந்த ஆத்மாஎன்று கூறினால், அவனுக்கு அஞ்ஞானம் நீங்கும்.

இதுவும்கூட, தத்வமஸி என்ற வேத வாக்கியத்தைக் கேட்டவனுக்கெல்லாம் இந்த ஞானம் வந்துவிடாது. யார் ஒருவனுக்கு ஆத்ம, அனாத்ம விவேகம் இருக்கின்றதோ, அவனுக்கு மாத்திரமே இந்த ஞானம் உண்டாகும்.

இன்னும் ஒரு சிலர், இந்த வேதவாக்கியத்தை படித்து விட்டு. வேதம் ‘நீ அதுவாகவே இருக்கின்றாய்’ என்று கூறுவதினால் ‘நான் பிரம்மம்’ என்ற உபாசனையை தியானமாகச் செய்து வருவார்கள்.

இப்படிச்செய்வதினால், ஜீவனுக்கு உள்ள சுக, துக்கங்கள் நிவர்த்தியாகி விடுமென்றும், தான் அந்த பிரம்மமாக ஆகிவிடுவோம் என்றும் கருதி தியானத்தில் முயற்சிக்கின்றனர்.

இங்கும் ஒரு உண்மையை அறிய வேண்டும், அதாவது, பிரத்யக்ஷமான அறிவிற்கு மாறாக தியானத்தினால் இதை சாதிக்க முடியாது. தியானத்தினால் சித்த ஏகாக்கிரம் மட்டுமே உண்டாக முடியுமே தவிர பரப்பிரம்மமாக ஆகிவிடமுடியாது.

ஒரு வஸ்துவைக் குறித்து திவிரமாக தியானம் செய்யும் பொழுது, அந்த வஸ்து வாஸ்தவத்தில் இல்லாமல் இருந்தாலும், அது இருக்கின்றதாகவே தோற்றம் கிடைக்கின்றது அல்லவா? அதுபோல, ஜீவனே ஆத்மா என்று தியானம் செய்வதினால், ஜீவனிடத்தில் உள்ள துக்கம் போய்விடுமா? என்றால், தியானம் மன ஒருமைப்பாடினைக் கொடுத்து, அதன் வாயிலாக துக்கம் நீங்கி விடுவதாக இருந்தாலும், அது நிரந்தரமான நீக்கமாக இருக்காது. மீண்டும் மனம் உளைச்சலுக்கு உட்படும் போது துக்கம் மீண்டும் வந்து விடும். ஏனெனில், காரியத்தினால் ஏற்படும் வஸ்து சாஸ்வதமாக இருக்காது.

அதுபோல, தியானத்தினால் ஏற்பட்ட ‘நானே பிரம்மம்’ என்ற நிலையும் நீடிக்காது. அதாவது பிரத்யக்ஷ ஞானம் வெளியே உள்ளவைகளால் உண்டாவது, அதுவே ஆத்மானுபவம் உள்ளே உண்டாகுவது. இந்திரியங்கள் வெளி நோக்குடையன, அவைகள் உள் நோக்குபவைகள் அல்ல.

அதனால், இந்த இந்திரியங்களினால் ஏற்பட்ட ஞானம் எப்பொழுது நிராகரிக்கப்படுகின்றதோ, அப்பொழுதே ஜீவாத்மாவின் ஸ்வருபம் விளங்கும் என்று கட உபநிஷதம் விளக்குகின்றது.

நான் என்ற பதத்தினால் ஆத்மா குறிப்பிடப்படுவது ஏனெனில், ஆத்மாவிற்கு மிகவும் நெருங்கியதாக காணப்படுவது நான் என்ற பதத்தால் குறிக்கப்படும் மனிதன் மட்டுமே ஆவான்.

இது அவனது உள் நோக்கில் கிடைக்கும் அறிவு. இதைவிட நெருங்கிய வஸ்து இருக்க முடியாது என்பதினால் நான் என்று குறிப்பிடுகின்றோம்.

ஆத்மாவை வேறு வார்த்தைகளினால் அறிவிக்கமுடியுமானால், அது அனாத்மா ஆகிவிடும். வேதவாக்கியம் பிரமாணமற்றதாகிவிடும். ஆகவே, ‘நான்’ என்ற வார்த்தை அந்தக்கரணத்தையே குறிக்கின்றது, ஆத்மாவை மறைமுகமாக தெரிவிக்கின்றது.

ஆதனால், ஆத்மாவை எந்தப் பதத்தினாலும் நேரடியாக விளக்கிக் கூறமுடியாது. நான் என்ற பதத்தினாலும் ஆத்மாவை நேரடியாக குறிக்க முடியாது. ஒரு வஸ்து குறிக்கப்பட வேண்டுமானால், அதற்கு சில நிலைகளும், குணங்களும் இருக்க வேண்டும். ஆனால், ஆத்மாவிற்கு எந்த குணங்களும் கிடையாது. வெட்டவெளியான ஆகாசத்தைப் பார்த்து அது நீல நிறமாக உள்ளது, மேகங்களால் சூழ்ந்துள்ளது என்று அறியாதவன் கூறுவது போன்று, அஞ்ஞானத்தின் காரணமாக ஆத்மாவிற்கு சுக, துக்கங்கள் உள்ளது போன்று எண்ணுகின்றோம்.

ஒரு வார்த்தையால் ஒரு வஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டுமானால், அந்த வஸ்துவுக்கு சம்பந்தப்பட்ட குணமோ, காரியமோ குறிக்கப்பட வேண்டும். அல்லது பொதுவாக அந்தக் குணம் இருப்பதாக உலகத்தில் அனுபவத்தில் இருக்க வேண்டும்.

ஆத்மாவிற்கு இது போன்ற சம்பந்தமே கிடையாது. இதற்கு குணம் இல்லை. கிரியை இல்லை. சாமான்ய பேச்சில் கலந்து கூறப்படுவதுமில்லை. ஆகவே வார்த்தைகளினால் ஆத்மா குறிப்பிடப்படமுடியாது.

இப்படி வார்த்தைகளினால் குறிப்பிடப்படமுடியாத ஆத்மாவை ‘தத்வமஸி’ என்ற வார்த்தை மட்டும் எப்படி குறிப்பிட முடியும் என்ற சந்தேகம் வரலாம்.

‘நான்’ என்பது அந்தக்கரணத்தைக் குறிக்கின்றது. அந்தக்கரணம் ‘சித்’ உடன் சம்பந்தப்பட்டது. ஆகவே அந்தக்கரணத்தின் வாயிலாக ஆத்மாவை உணர்ந்துக் கொள்ள முடிகின்றது.

ஒரு வஸ்துவை மறைமுகக் குறிப்பினால் அறியப்படலாம். ஆனால், இல்லாத வஸ்துவை எப்படி அறிவது? அதனால், ‘நான்’ என்ற வார்த்தையினால் அப்படி மறைமுகமான அர்த்தம் கற்பிக்கப்படுகின்றது. வேறு காரணங்களினால் அறிவிக்கப்படாத ஆத்மா தானே அறிவு மயமாக இருக்கின்றது என்பதுதான் இதற்குக் காரணம்.

இதை ஒரு உதாரணத்தின் வாயிலாக அறிய முற்படலாம். ராமன் என்ற ஒருவன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றான். அவனை, அவனது பெயர் கூறி அழைத்ததும் அவன் எப்படி விழித்துக் கொள்கின்றான் என்று கவனித்தோமானால், அவன் விழித்துக் கொண்டிருந்தாலன்றி வார்த்தையைக் கேட்க முடியாது. கேட்டாலன்றி வார்த்தையின் உட்கருத்தின் அர்த்தத்தை அறிய முடியாது. இதை அவன் உணரவேண்டுமானால், விழித்திருக்க வேண்டும். விழித்திருந்தால் அவனை பெயர் கூறி எழுப்ப வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அவன் தூங்கும் போது அந்த வார்த்தைக்கும், அதன் உட்கருத்துக்கும் உள்ள சம்பந்தம் அறிவிற்கு வராமல் இருந்த போதிலும், அந்த வார்த்தையினால்தான் எழுப்பமுடிகின்றது என்பதை அறியவேண்டும்.

அப்படிப்பார்த்தால், பொய்யான ஒன்றிலிருந்து உண்மையை அறிய முடியுமா? அதாவது அந்தக்கரணத்தின் வாயிலாக ஆத்மாவை எப்படி அறிய முடியும் என்ற அடுத்த சந்தேகம் எழலாம்.

அதாவது இருமைகள் நிறைந்தது இந்த உலகம். உண்மை – பொய், வெளிச்சம் – இருள், இன்பம் – துன்பம் போன்ற இருமைகளை வைத்துப் பார்க்கின்ற பொழுது, இவைகள் இரண்டுமே இருந்தால் மட்டுமே மற்றொன்றை தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

அதுபோல, எதுவுமே உண்மை, பொய் இரண்டும் கலந்ததுதான். உதாரணமாக, ஒரு குடம் இருக்கின்றது. இதில் உண்மை, பொய் கலந்து இருக்கின்றது. குடம் ‘இருக்கின்றது’ என்ற அம்சம் அந்த குடம் இருக்கின்றவரை பொருந்தும். அந்த குடம் உடைந்து விட்டாலோ ‘இல்லை’ என்பது பொருந்து.ம். ஒரே சமயத்தில் ‘இருத்தல்’, ‘இல்லை’ என்ற இரண்டும் சேர்ந்து இருக்காது.

அடுத்தடுத்து அந்த நிலை வரும் என்றும் கூறமுடியாது. ஏனெனில், மாறி, மாறி தோன்றும் எதுவும் சத்தியமாக இருக்க முடியாது. ஆகவே, இது உண்மையுமல்ல, பொய்யுமல்ல, எல்லாம் தோற்றமே ஆகும். அதுபோல, இந்த உலகம் இருந்த போதிலும், அது பல காரியங்களுக்கு பயன் படுகின்றது.

அதேபோன்று, அந்தக்கரணம் முற்றிலும் உண்மையில்லாமல் போனாலும், அது தோன்றுகின்றது, வேலை செய்கின்றது. அதன் மூலம் ஆத்மாவை அறிய முடிகின்றது.

ஆத்மா நித்யமானது, மாறுதல் அற்றது. ஞான மயமானது. இப்படிப்பட்ட ஆத்மாவுடன் அஞ்ஞானம் எப்படி சேர்ந்து இருக்க முடியும் என்றால், நம்முடைய மனதினிலே ‘எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்று தோன்றுவதினாலேயே அஞ்ஞானம் அங்கு இருக்கின்றது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

ஆகவே, அஞ்ஞானம் இருந்தால் ஒழிய அந்த எண்ணம் வராது. ஆத்மா அறிவு மயமானதாலும், அஞ்ஞானம் இருக்கின்றது என்று உணர்கின்றோம்.

இதை எப்படி அறியலாம் என்றால், ஒரு பானை இருகின்றது, அது உடைந்த பின்பு அங்கு இல்லை. ஆனால், அந்த பானை என்ற நாம, ரூபங்கள் கொடுப்பதற்கு முன்பு அங்கு என்ன இருந்திருக்கும் என்று தீர விசாரித்து அறிய முயன்றோமானால், நமக்கு கிடைக்கும் அறிவு ‘மண்’ என்ற மூலப்பொருள் அந்த பானை தோன்றுவதற்கு காரணமாக இருந்திருப்பது தெரியவரும்.

அதுபோல, ஆத்மாவிடம் அஞ்ஞானம் இருப்பதாக தோன்றுவது எல்லாமே அந்தக்கரணத்தின் வெளிப்பாடே ஆகும். இங்கும் நாம் வேதவாக்கியத்தை பிரமாணமாகக் கொண்டு ஆராய்ந்தோமானால், ஆத்மாவைத்தவிர வேறு ஒன்றும் கிடையாது என்பது புரியும்.

ஞானம் வருவதற்கு முன்பு நம்மிடம் அஞ்ஞானம் இருந்ததை நாம் அறிவோம். ஞானம் வந்திவிட்ட பிறகு அஞ்ஞானம் நீங்கி விட்டதையும் நாம் அறிவோம். இந்த இரண்டு அறிவுகளையும் கொடுப்பது எது என்று பார்த்தால், அது ஆத்மாவைத்தவிர வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்.

நல்ல உத்தம அதிகாரிக்கு இந்த வேத வாக்கியம் மட்டுமே போதும், அவன் ஞானத்தை அடைய, அதை விடுத்து, வேறு பிரமாணங்களினால் (ஜபம், கர்மா, தியானம்) முயற்சி செய்வது என்பது, கண் என்ற புலனினால், சப்தத்தை கேட்க முயற்சிப்பதுப் போலாகும்.

இதிலிருந்து, நாம் அறிந்து கொள்வது என்னவென்றால், ‘ஆத்மா’ (பிரம்மம்), ‘அனாத்மா’ (உலகம் மற்றும் இந்த உலகத்தில் உள்ள அனைத்தும்) இரண்டும் எல்லோருக்கும் பிரத்யக்ஷம் முதலான பிரமாணங்களினால் விளங்குகின்றது.

இதில், அனாத்மாவை நாம் அறிகின்றோம். ஒரு வஸ்து அறியப்படவேண்டுமானால், அறிபவன் ஒருவன் இருக்க வேண்டும். அப்படி அறிபவனே ஆத்மா. இது முதலிலேயே அறியப்பட வேண்டும்.

இங்கு பிரச்சனையே என்னவென்றால், அறிபவனான ஆத்மாவுக்கும், அறியப்படுகின்ற வஸ்துக்களான அனாத்மாவிற்கும் இடையில் இருக்கும் அஞ்ஞானமே பிரச்சனை ஆகும்.

அதனால், நித்ய, அநித்ய வஸ்து விவேகம் யாரிடம் முதலில் உண்டாகின்றதோ, அவனே ஆத்மாவை அறியக்கூடிய அதிகாரி ஆகின்றான். அந்த அதிகாரிக்கே சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்ட மஹா வாக்கியத்தின் பொருள் உணர்ந்து, அவன் ஆத்மாவை அறிந்து கொள்ள முடியும்.

அப்படி ஆத்மாவை அறிந்தவனுக்கு, இனி அறிவதற்கு ஒன்றுமில்லை.

ஓம் தத் சத்!

வேதாந்த ஸாரம் – 8

அத்யாரோபம் – விளக்கம்

அத்வைத வேதாந்தத்தில் ‘அத்யாரோபம்’ என்பது மிகவும் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. இதனை ‘அத்யாஸம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றது.

இதனை மற்றொரு உதாரணத்தின் வாயிலாக காணலாம். ஒரு நதிக்கரை ஓரத்தில் மங்கலான நீரில் வெள்ளி நாணயங்கள் சிதறிக்கிடப்பதாக நினைத்து, அதன் அருகே சென்று அதனை கையில் எடுத்துப் பார்த்தால் அது வெள்ளி நாணயம் போன்ற ஒளிரும் தன்மை பெற்றுள்ள முத்துச் சிப்பிக்கள் என்று தெரியவருகின்றது.

இவ்வாறு, முத்துச்சிப்பியின் மீது வெள்ளி அத்யாஸம் ஆகின்றது. இதனையே உள்ள வஸ்துவில் இல்லாத ஒன்றை ஏற்றிப்பார்த்தல் என்கின்றோம். இதனையே வேதாந்தத்தில் பிரம்மத்தின் மீது இந்த உலகத்தை உண்மை என்று ஏற்றிப் பார்க்கிறோம். இதனை “அத்யாரோபம்” என்று 32 – வது ஸ்லோகத்தில் குறிப்பிடுகின்றார்.

அடுத்து 33 – வது ஸ்லோகத்தில் வஸ்து – அவஸ்து என்ற இரண்டின் தன்மையை விளக்கமளிக்கின்றார். இதில் சச்சிதானந்தமும், இருமையற்றதுமான பிரம்மமே வஸ்து என்றும், மற்ற எல்லா ஜடப்பொருட்களின் கூட்டமே அவஸ்து என்றும் அறிவிக்கின்றார்.

அப்படிப்பட்ட வஸ்து ஒன்று மட்டுமே இருக்க முடியும் என்பதை சாஸ்திரத்தின் வாயிலாகவும் அறிய முடிகின்றது.

“ஸதேவ ஸோம்யேத மக்ர ஆஸீத்” (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் – 6.2.1)

குழந்தாய் படைப்பிற்கு முன்பு இந்த உலகம் இரண்டற்றதாக ஸத்தாக இருந்தது’.

“ஸத்யம் ஞானமனந்தம் ப்ரஹ்ம”. – (தைத்திரீய உபநிஷதம் – 2.1)

உண்மையானதுமான, ஞானவடிவானதுமான, எல்லையற்றதுமானது பிரஹ்மம் என்கின்றது.

“ஏகமேவாத்விதீயம் ப்ரஹ்ம” – (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் – 6.2.1)

பிரம்மம் இரண்டற்ற ஒன்றேயாகும் என்று உபநிஷதம் அந்த இரண்டற்ற ஒன்றை அறிவிக்கின்றது.

அறியாமையிலிருந்தே படைப்பானது தொடங்குகின்றது. அஞ்ஞானத்தினால் தோன்றியுள்ள ஆகாயம் முதல் தொடங்கி, பூமி வரையிலும் உள்ள எல்லா ஜடப்பொருட்களும் ‘அவஸ்துவே’ ஆகும்.

எவையெல்லாம் புலன்களால் உணரப்படுகின்றனவோ, உறுப்புகளுடன் கூடியுள்ளனவோ, மாறுபாடு அடையும் தன்மை உடையனவோ அவ்வனைத்தும் அழியத்தக்கது ஆகும். அதனால்தான் பிரம்மம் என்ற வஸ்துவைத்தவிர, பிரம்ம லோகம் முதற்கொண்டு அனைத்து உலகங்களும், உலகப்பொருட்களும் அழியக்கூடியதை அவஸ்து என்கின்றது சாஸ்திரம்.

அஞ்ஞானத்தின் ஸ்வரூபம்

அத்வைத வேதாந்தத்தின் விதிமுறைகளை நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால், முதலில் அஞ்ஞானத்தின் ஸ்வரூபம் குறித்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அதை இங்கு விரிவாகக காணலாம்.

“ஸத்” என்ற வஸ்து எப்பொழுதும், எங்கும் ஒரே தன்மையுடன், மாற்றத்திற்கு உட்படுத்த முடியாத ஏக ஸ்வரூபமான, அறிவையும், ஆனந்தத்தையும் உடையதாகும்.

“அஸத்” என்றால், முயலின் கொம்பைபோன்று, அல்லது மலடியின் மகனைப் போன்று எங்குமே காண முடியாத ஒன்றாகும். அதனால், அஞ்ஞானமானது இந்த இரண்டிற்கும் வேறுபட்டு இருப்பதினால், அதை ஸத், என்றோ அல்லது அஸத் என்றோ விவரிப்பதற்கு இயலாததாகும்.

உபநிஷத்துக்களில், பகவத்கிதையில் ’பிரக்ருதி’ அல்லது மாயை என்று எதைக் குறிப்பிடுகின்றதோ, அதுவே இங்கு அஞ்ஞானம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. இந்த அஞ்ஞானத்திற்கு சத்துவ குணம், ரஜோ குணம், மற்றும் தமோ குணம் என்ற மூன்று குணங்களும் காணப்படுகின்றன. இந்த மூன்று குணங்களின் கலவையான வடிவம்தான் அஞ்ஞானம் என்பதாகும்.

ஆத்மஞானம் ஏற்பட்டவுடன் இவைகள் மறைவதால், ஞானத்தின் விரோதிகள் என்று இவைகள் அழைக்கப்படுகின்றன. இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்த “குணாதீதன்” என்ற நிலைதான் ஞானியின் நிலை ஆகும்.

பொதுவாக அஞ்ஞானத்திற்கு ஆவரணம் மற்றும் விக்ஷேபம் என்ற இரண்டு சக்திகள் உள்ளன. அறியாமையின் ஆவரண சக்தியானது பிரம்மத்தை மறைத்து, இந்த முழு உலகத்தையும் தோன்றுமாறு செய்து விடுகின்றது.

அதாவது, மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானையில் மரம் என்ற அறிவு இன்றி பார்க்கும் குழந்தைக்கு அது உண்மையான யானை போன்று மயக்கத்தைக் கொடுக்கும். இந்த தோற்ற மயக்கத்தை “ஆவரண சக்தி” (உள்ளதை மறைப்பது) என்கின்றோம்.

இதில் பொதிந்துள்ள அறியாமையை நீக்கி ஞானத்தின் வாயிலாக அது மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானை என்ற அறிவைக் கொடுத்தவுடன், யானை மறைந்து மரம் மட்டுமே தெரியும்.

இவ்வாறு பிரம்மத்தின் மீது ஏற்றி வைக்கப்பட்டுள்ள உலகத்தை நீக்கி பிரம்மத்தை மட்டும் காட்டிக்கொடுக்கின்ற முறைதான் “அபவாதம்” என்கின்றோம்.

இது போன்று, ஜீவாத்மாவின் மூன்று வடிவங்களான விச்வன், தைஜஸன், ப்ராஜ்ஞன், மற்றும் ஸ்தூல, சூக்ஷும, காரண சரீரங்கள், அன்னமய கோஷம், பிராணமயய கோஷம், மனோமய கோஷம், விஞ்ஞானமய கோஷம் மற்றும் ஆனந்தமய கோஷம் என்ற பஞ்ச கோஷங்களையும், பரமாத்மாவின் ஈஸ்வரன், ஹிரண்யகர்பன், மற்றும் விராட் என்ற மூன்று வடிவங்களையும், பூர், புவ என்ற 14 உலகங்களையும், இந்த உலகங்களில் உள்ள ஜீவர்களின் சரீரங்கள், இந்த சரீரங்களுக்கு காரணமான ஐந்து தன்மாத்திரைகள், மற்றும் நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் போன்ற பஞ்ச பூதங்கள் என்னும் இவை அனைத்தையும் அஞ்ஞானத்தின் ஸ்வரூபம்தான் என்பதையே “விக்ஷேப சக்தி” (இல்லாததை தோற்றுவிப்பது) என்கின்றோம்.

அதாவது, பிரம்மத்திடம் இருந்து எந்த, எந்த முறையில் இந்த உலகம் வெளிப்பட்டு தோன்றியதோ, அதற்கு எதிரான முறையில் இந்த உலகத்தை மீண்டும் ஒவ்வொன்றாக பிரம்மத்திடம் ஒடுக்குவதினால் அந்த பிரம்மம் மட்டுமே இறுதியில் எஞ்சி நிற்கும்.

அதுப்போலவே, ஜீவனுக்கும், பிரம்மத்திற்கும் உள்ள ஒற்றுமையை, அதன் சேதனத்தன்மையில் மட்டுமே அறிய வேண்டுமே ஒழிய, ஜீவனின் அல்பமான, அழியக்கூடிய சரீரத்தினை முன் நிறுத்தி அறிய முயல்வது அறியாமையாகும். இந்த சேதனத்தின் வாயிலாக உண்டாகின்ற ஒற்றுமை ஜீவ – ஈஸ்வர ஐக்கியத்தை உண்டாக்குகின்றது. இந்த ஒற்றுமையானது அனுபவத்தால், ஞானத்தால் வரவேண்டும்.

இந்த ஞானமும், அனுபவமும் ஏற்படுவதற்காக முமுக்ஷுவானவன் சாதனை செய்ய வேண்டும். சாதனைகளில் “சிரவணம்” (வேதாந்த சாஸ்திரத்தை குருவின் வாய் மொழியாக, இவனுடைய காதுகளால் கேட்டல்) என்பது முதலாவதாகும்.

ஆத்மநிச்சயம் (பகுதி – 7)

உண்மையில், ஜீவாத்மாவே பரமாத்மாதான். ஆனால், இதை உணராதவனுக்கு ‘துவம்’ என்ற பதத்திற்கு விளக்கம் தெரிந்து கொள்ளாமல் சரீரத்தையே ஆத்மா என்று எண்ணுகின்றான்.

இவன் பரமாத்மாவை மற்ற வஸ்துக்களைப் போன்று தனக்கு வேறானதாகவும், சரீரத்தினால் அறியப்பட வேண்டியது போலவும் எண்ணுகின்றான். ஆத்மா இவனுக்கு பிரத்யக்ஷமாக தோன்றுவதில்லை. அனாத்மாவான சரீரம்தான் பிரத்யக்ஷமாக தோன்றுகின்றது.

இது எப்படியென்றால், மஞ்சள்காமாலை வந்தவனுக்கு பார்ப்பதெல்லாம் மஞ்சள் நிறமாகக் காணப்படுகின்றது. ஆனால், இவன் காணும் வஸ்துக்கள் மஞ்சள் நிறத்தில் இல்லை. அது இவனது கண்ணின் குறைபாடாகும்.

அதுபோன்று, இவனுக்கு தன்னுள் இருக்கும் சைதன்யம் எங்கோ வெளியில் இருப்பது போன்று தெரிகின்றது.

மோக்ஷம் அடைய விரும்புபவனுக்கு ஆத்மா, அனாத்மா இவ்விரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாச அறிவும், வேத வாக்கியமும் சேர்ந்துதான் ஞானத்தைக் கொடுக்கும். ஆத்ம, அனாத்ம விவேகம் மட்டும் இருந்தால் போதாது. அனுமானத்தினால் புத்தி, அந்தக்கரணம் போன்றவைகள் ஆத்மா அல்ல என்று மட்டுமே அறிந்துகொள்ள முடியும். முடிவான ஞானம் பெறுவதற்கு இது போதாது. சுருதி வாக்கியம் மட்டுமே (தத்துவமஸி) அதைக்கொடுக்கும்.

வேதவாக்கியத்தை பிரமாணமாக ஏற்காமல், அனுமானத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு ஆதாரமாக எண்ணினால், லக்ஷியத்தை அடையாமல், கஷ்டமான நிலையும் உண்டாகும்.

உதாரணமாக, புத்த மதத்தைச் சார்ந்தவர்கள் வேதத்தை ஏற்காமல், அனுமானத்தையும், புத்தியையும், யுக்தியையுமே மட்டும் ஆதாரமாக ஏற்றதினால், ஆத்மாவே கிடையாது என்றும், சூன்னியம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது என்ற தவறான அபிப்ராயம் கொண்டுள்ளனர்.

வெறுமையிலிருந்து எதுவுமே உருவாக முடியாது என்ற ஞானம் இவர்கள் வேதத்தை அறியாததினால் தெரியாமல் போனது பரிதாபத்திற்கு உரியது.

ஆத்மாவுக்கு துக்கம் என்பதே கிடையாது. அது சிருஷ்டிக்கப்பட்டவைகளைச் சேர்ந்தது அல்ல என்ற உண்மை வேறு எங்கு இருந்தும் பெறமுடியாது என்று வேதமே கூறுகின்றது. இதை தவறு என்று கூறவோ, மறுக்கவோ முடியாது. ஆகவே வேதம் நம்பத்தகுந்த பிரமாணம் என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

இப்படிப் பிரமாணங்களினால் அனாத்மாக்களைப் பற்றிய சந்தேகங்களெல்லாம் நீக்கப்பட்டபின் சுருதி வாக்கியத்தில் எவ்வித சந்தேகமும் ஏற்பட இடமில்லை. அறிவிற்குப் புலனாகும் உலகத்தைப் பொருத்து மட்டுமே சந்தேகம் ஏற்பட வாய்புண்டு. ஆனால், ஆத்மாவை அறிந்த பின் அறிவுக்கு விசயமாகும் இதர வஸ்துக்களே இல்லை என்று ஏற்பட்டபின் வேதவாக்கியத்தில் கூறியிருக்கும் விசயத்தில் சந்தேகம் ஏற்பட நியாயமே இல்லை.

உண்மையில் சந்தேகத்திற்கு காரணமாக உள்ள பொருள் ஆத்மாவாக இருக்க முடியாது. வேதவாக்கியம் தெள்ளத்தெளிவாக விளக்குகின்றது. ஆனால், நமக்கு அந்த தத்துவார்த்தம் விளங்கவில்லையே என்றால், அதற்கு வேதம் காரணமில்லை. நாமேதான் காரணம் ஆகும்.

இதற்குக் காரணம் ஏற்கனவே கூறப்பட்ட உவமானத்தினைப் போன்றே மஞ்சள் காமாலை வந்தவனுக்கு அனைத்தும் மஞ்சளாகத் தெரிவது போன்று, இவனது புத்திக் குறைவினால், இவனால் இதைப் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை என்பதே ஆகும்.

மேலும் வேதத்தின் தத்துவார்த்தம் (அபரோக்ஷானுபூதி) அதற்கு யோக்கியதை உடைய உத்தம அதிகாரிக்கு மட்டுமே புலப்படும். ஆகவே நாம் நம்மை உத்தம அதிகாரிகளாகச் செய்துக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கு ஒரே வழி சாதன சதுஷ்டயம் அறிய வேண்டும்.

பொதுவாக, அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்ற மஹா வாக்கியத்தின் உண்மைப்பொருள் அஹம் என்பது அந்த ஆத்மாவைக் குறிக்கின்றது. அதைவிடுத்து,  நான் என்று இந்த உடலை நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றவன் மஹா வாக்கியத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தை அறிந்து கொள்ள முடியாமல், நானோ ஒரு வரம்பிற்குட்பட்டவன், துக்கமுடையவன் என்பதினால் நான் (அஹம்)  எப்படி பிரம்மம் ஆக முடியும் என்ற சந்தேகம் உண்டாகலாம்.

ஆனால், வேதவாக்கியம் ஆதீதமான ஆத்மாவைக் குறிக்கின்றது. அதனால், எண்ணுபவன், எண்ணம், எண்ணப்படுகின்ற வஸ்து ஆகிய இந்த மூன்றும் அடங்கிய இந்த உலகமும், மாறுதலுக்கு உட்படாத ஆத்மாவும் வெவ்வேறு என்று வித்தியாசப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அந்த ஆத்மாவைத்தான் வேதம் தத்வமஸி என்றுபோது குறிப்பிட்டது என்பதை அறிந்து கொள்ளவேண்டும். நம்முடைய சுகமும், துக்கமும் மாறுதலுக்கு உட்பட்டவையே, இவைகளுக்கு மீறி எது இருக்கின்றதோ அதுவே அறிவு மயம், ஆனந்த ஸ்வரூபம், அந்த பரப்பிரம்மம், இதுவே சுருதியின் தாத்பர்யம் ஆகும்.

வேதப்பிரமாணத்தினை வைத்து இந்த மஹாவாக்கியத்தின்படி ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்பவர்கள் கருத்துப்படி, புதிய பிரமாணங்களின் வாயிலாக நிருபிக்கப்படவேண்டும் என்று எண்ணினால், அதற்கு செய்கை தேவை. அப்படிப்பார்க்கின்ற பொழுது, செய்கைக்கு ஆசை தேவை, ஆத்மா நமக்குள்ளேயே இருப்பதினால், அது எங்கோ வெளியில் இருப்பதைப் போன்று அதற்கு ஆசைப்பட்டு, காரியத்தை செய்ய முடியாது. ஏனெனில், ஆத்மா வேறு எதனாலும் அறியக்கூடிய வஸ்து இல்லை.

ஆத்மா பார்க்கப்பட முடியாதது, அளவிடப்பட முடியாதது, இந்திரியங்களுக்கு லக்ஷியமாக முடியாது. பிரத்யக்ஷ அறிவிற்கு விசயமாகாது. தேசம், இடம், காலம் முதலியவைகளை மீறியது. ரூபமற்றது, ஸ்வயம் பிரகாசமானது. ஆகையால்தான் வேதம் பார்க்கும் சக்தியை, பார்ப்பவனை நாம் பார்க்கமுடியாதுஎன்றது.

அனுமானத்தினாலும் ஆத்மாவைக் காணமுடியாது. அனுமானம் உண்டாக வேண்டுமானால், எண்ணப்படுகின்ற வஸ்துவுக்கும், எண்ணத்திற்கு காரணமான வஸ்துவுக்கும் சம்பந்தம் நேரிடையாக இருக்க வேண்டும். அப்படியான நேரிடைப்பார்வை வெளியில் உள்ள தனிப்பட்ட வஸ்துவைப் பொருத்துத்தான் முடியும். ஆத்மாவைப் பொருத்து இவ்விதம் ஊகங்கள் செய்ய முடியாது.

பிரத்யக்ஷம், அனுமானம் முதலிய பிரமாணங்களினால் வரும் அறிவு ஆத்மாவிற்கு வெளியான வஸ்துக்களைப் பொருத்தது. அவைகளைப் பொருத்துத்தான் அறிய வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்படும். ஆகவே, இதர அறியும் கருவியோ, காரணங்களோ, இல்லாமலேயே தானாகவே ஆத்மாவைப் பற்றிய இரண்டற்ற நிலை விளங்கக்கூடியது.

இருத்தல், இல்லாமை என்று மேலே கூறப்பட்ட சோதனைகளினால் சரீரம், இந்திரியங்கள், பிராணவாயு இவைகள் ஆத்மாவல்ல என்று தெரிந்துக் கொண்ட பிறகு நமக்குள் நான் யார்? என்ற கேள்வி பிறக்கின்றது. அப்போது வேதம் கூறுகின்றது தத்வமஸி, (நீ அதுவாக இருக்கின்றாய்) என்று.

ஆத்மாவிற்கும், அனாத்மாவிற்கும் வித்தியாசம் நன்கு அறிந்தவனுக்கு ‘தத்வமஸி’ என்ற வேத வாக்கியத்தின் பொருள் நன்கு விளங்கும்.

அதாவது, நம்முடைய சரீரமும், இந்திரியங்களும், மனம் போன்ற அந்தக்கரணமும் அறியப்படக்க்கூடியவை. ஆகவே, இவைகள் அறிபவனை விட வேறானவை. எவைகள் உண்டாகின்றனவோ, இருக்கின்றனவோ, மாறுபாட்டையும், நாசத்தையும் அடைகின்றனவோ அவைகள் எல்லாம் அனாத்மாவே ஆகும்.

இப்படி மாறிக்கொண்டு வரும் வஸ்துக்களின் ஆரம்பத்தையும், முடிவையும் அறியும் சாக்ஷியானவர் தனக்கு எவ்வித மாறுதலும் இல்லாமல், இதர வஸ்துக்களிடமிருந்தும் வேறுபட்டவராவார்.

மனிதர்களின் இந்திரியங்களினால் அறியப்படுகின்ற வஸ்துக்கள் அனைத்துமே அனாத்மா ஆகும். இப்படிப்பட்ட அனாத்மாவான வஸ்துக்கள் வந்துக்கொண்டும், போய்க்கொண்டும் இருக்கின்றன. இவைகளின் வருகையையும், போவதையும் பார்ப்பவன் வேறு. ‘நான்’ என்ற அஹங்காரமும், ஆத்மாவும் ஒன்றாகாது.

வேதாந்த ஸாரம் – 7

குருவின் அவசியம்

ஒருவனுடைய தலையில் நெருப்பு பிடித்துக்கொண்டவுடன், அவன் அதை அணைக்க எப்படி அருகே இருக்கும் நீரை நோக்கி ஓடுவானோ, அதுப்போல, பிறப்பு, இறப்பு என்ற சம்ஸார நெருப்பினால் கொதிப்படைந்தவன், அந்த நெருப்பை அணைக்க பிரம்ம நிஷ்டனாக விளங்கும் குருவைச் சென்று சரணடைகின்றான். அந்த குருவிற்கு கொடுப்பதற்கு தன்னிடம் ஒன்றுமில்லாவிட்டாலும், அவருக்கு காணிக்கை கொடுக்க வேண்டும் என்ற சாஸ்திர நியதி இருப்பதினால், அன்றைய உபநிஷத்து காலத்தில் வாழ்ந்த ரிஷிகள் அனைவருமே குடும்பத்துடன் வாழ்ந்து வந்ததினால், அக்னி காரியங்களில் ஈடுபட்டு வந்தனர். அதனால், அவர்களது யாகத்திற்குக் கொடுக்க ஸமித்து என்ற குச்சிகளை கொண்டு காணிக்கையாக கொடுத்தாவது இந்த வேதாந்த சாஸ்திரத்தை அறிந்துகொண்டனர். இப்படி குருவைத்தேடி சாஸ்திரத்தை அறிந்து மோக்ஷத்தை விரும்புகின்றவனே “முமுக்ஷு” அல்லதி “ஜிக்ஞாஸு” என்று அழைக்கப்படுகின்ற அதிகாரி ஆவான்.

ஆத்ம ஞானத்தை குருவின் மூலமாக பெறவேண்டிய அவசியத்தை இவ்விதம் கூறப்பட்டுள்ளது. முண்டக உபநிஷத்தில் உள்ள இந்த வாக்கியத்தை விவரிக்கும் பொழுது சங்கரபகவத்பாதர்

“சாஸ்தரஜ்ஞோபி ஸ்வாதந்த்ரயேண ப்ரஹ்மஞானான் வேஷணம் ந குர்யாத்” ||

சாஸ்திரத்தை நன்கு அறிந்தவன் கூட, சுதந்திரமாக பிரம்மஞானத்தை தேடுதல் கூடாது என்று கூறியுள்ளார். நிச்சயமாக ஒரு குருவின் வாயிலாகத்தான் தத்துவத்தை அறிய வேண்டும்.

அதாவது,

“ஆசார்யவான் புருஷோவேத |”

குருவைப் பெற்றுள்ள புருஷனே (தத்துவத்தை) அறிவான். (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் 6.14.2). என்று குருவின் அவசியத்தை 30 – வது ஸ்லோகத்திலும், அடுத்து வருகின்ற 31 வது ஸ்லோகத்தில் அந்த குருவின் அளவற்ற கருணையால் அத்யாரோப – அபவாத நியாத்தின் மூலமாக சீடனுக்கு உபதேசம் செய்யப்படுவதை விளக்குகின்றார்..

அபவாதம் எனில் அறியாமை எனும் அஞ்ஞானத்தால் கயிற்றிலே தோற்றம் கொண்டுள்ள பாம்பை புறக்கணித்து, அறிவு (ஆத்ம ஞானம்) ஏற்பட்ட உடன் அது பாம்பல்ல, கயிறுதான் என்ற உண்மையை அறிவது போல,  அத்யாரோபம்  எனும் முறையில் பிரம்ம வஸ்துவின் மீது ஏற்றப்பட்ட பொய்யான இந்த உலகத்தை  வேதாந்த சாத்திரங்கள் எனும் பிரமாணங்கள், யுக்தி, அனுபவங்களின் மூலம் புறக்கணித்து, அது பிரம்மம் தான் என்று அறிய வைக்கும் முறைதான் அபவாதம்”ஆகும்.

பிரம்மத்திடம் இருந்து எந்த முறையில் இந்த உலகமானது `தோற்றம்` கொண்டதோ அதற்கு எதிரான முறையில் இந்த உலகத்தை பிரம்ம வஸ்துவிடம் `ஒடுக்கும்` பொழுது (லயம் ஏற்படச் செய்யும் பொழுது), பிரம்மம் ஒன்று மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.

அத்யாரோபம் என்பது சமசுகிருத மொழியில் உண்மையான ஒரு பொருள் மீது வேறு ஒரு பொருளை ஏற்றி வைத்தல் ஆகும். (உண்மையான ஒரு பொருளை வேறு ஒரு பொருளாக காண்பது – மங்கிய இருளில் கயிற்றை பாம்பு என காணுதல்). இதனை அத்யாசம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

அத்யாரோபம் அல்லது அத்யாசம் எனும் சொற்கள் சமசுகிருத மொழியில் பரி பாக்ஷை (மறைமுகமாக உணர்த்தும் சொற்கள்) ஆகும்.

மங்கிய இருளிலே, கயிற்றின் உருவமானது சரியாக தென்படுவதில்லை. அப்பொழுது அறியாமையால், கயிற்றின் மீது பாம்பை ஏற்றிக் கூறுவது போல, பிரம்ம வஸ்துவின் தன்மையை சரியாக அறிந்து கொள்ளாமல், அறியாமையால் (அஞ்ஞானத்தால்பிரம்மத்தின் மீது இந்த உலகத்தை ஏற்றிக் கூறுவதுதான் “அத்யாரோபம்” ஆகும்.

அவ்வாறு பொய்யாக பிரம்மத்தின் மீது ஏற்றி வைத்த உலகத்தை இறக்கி வைக்கும் (நீக்கும்) முறைக்கு “அபவாதம்” என்பர்.

இந்த அத்யாரோப – அபவாத விசயம் குறித்த புகழ்பெற்ற ஸ்லோகம் ஒன்றும் உள்ளது. அதனையும் காணலாம்.

‘அத்யாரோபாபவாதாப்யாம் நிஷ்ப்ரபஞ்சம் ப்ரபஞ்சயதே |

சிஷ்யாணாம் போதஸித்தயர்த்தம் தத்வஜ்ஞை கல்பித: க்ரம: ||

உலகத்தை மீறி நிற்கும் தத்துவமானது, அத்யாரோபம் – அபவாதம் மூலம் விவரிக்கப்படுகின்றது. இது சீடர்களுக்கு அறிவுறுத்தும் பொருட்டு தத்துவஞானிகளால் கற்பிக்கப்பட்டுள்ள முறையாகும்.

இதே வழிமுறையில் நாரத மஹரிஷி ஸனத்குமாரரை சென்றடைந்து, ஐயனே! எனக்கு உபதேசம் செய்யுங்கள் என்று கேட்டார். அதற்கு ஸனத்குமாரர் “உமக்கு ஏற்கனவே என்ன தெரியுமோ அதை முதலில் தெரிவியுங்கள் அதற்கு மேல் உமக்கு உபதேசிப்போம்” என்று கூறினார். (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் – 7.1.1).

இதிலிருந்து அனைத்தையும் அறிந்த மஹான்கள்கூட குருவினை நாடிச் சென்று இந்த ஆத்ம ஞானத்தை அடைந்திருக்கின்றார்கள் என்பதாகும்.

குருவானவர் கருணை செய்யாவிட்டால், ஞான உபதேசம் செய்வதோ, அந்த உபதேசம் பலன் அளிப்பதோ இயலாமல் போய்விடும். அருள் நிறைந்த குருவின் இலட்சணத்தை ஸர்வஜ்ஞாத்மா என்ற முனிவர் தம்முடைய “ஸம்க்ஷேப சரீரக” என்னும் நூலில் பின் வருமாறு கூறுகின்றார்.

“ஏததேவ ஹி தயாலுலக்ஷணம் யத்வினேயஜனபுத்தி வர்தனம்” ||

‘நல்வழிப்படுத்துவதற்கு உரிய தகுதிவாய்ந்தவர்களின் ஞானத்தை அதிகப்படுத்துவதுதான் அருள் நிறைந்த குருவின் இலட்சணமாகும்.’

ஆத்மநிச்சயம் (பகுதி – 6)

இவ்வாறு, வேதாந்தத்தின் சித்தாந்தத்தில் இரண்டு முடிவான விசயங்கள் உள்ளன. அவைகள், 1. ஆத்மா, 2. அனாத்மா என்பனவாகும்.

இதில், ஆத்ம, ஆனாத்ம பேதத்தை மட்டும் அறிந்தால் போதாது, ஆத்மாவைத் தவிர மற்ற அனாத்மாக்கள் அனைத்துமே உண்மையல்ல. அவை கற்பிக்கப்பட்டவைகள் என்ற ஞானம் அவசியம். ஆத்மா மட்டுமே சத்தியம் என்ற அத்வைத ஞானமும் உண்டாக வேண்டும். இதைத்தான் வேதத்தின் மஹாவாக்கியங்கள் உண்டு பண்ணுகின்றன.

இதிலே சாங்கியர்கள் அனாத்மாவான இந்த பிரக்ருதியை மித்யா என்று ஒப்புக்கொள்வதில்லை. அவர்களது இந்த அஞ்ஞானம் அவர்களை பிரம்மத்தை அறிய தடையாக உள்ளது.

இந்த ஆத்மா, அனத்மா என்ற இரண்டில் அஞ்ஞானம் (அறியாமை) எதனுடன் சேர்ந்தது என்று பார்த்தால், பெரும்பாலனவர்களின் நினைப்பு அறியாமையே அறியாமைக்குக் காரணம் என்பதாகும்.

ஆனால், இங்கு ஒரு உண்மை நன்கு புலப்படவேண்டும். அதாவது அறியாமையே அறியாமைக்கு காரணமாக எப்படி இருக்க முடியும். அதாவது, இல்லாமையிலிருந்து இந்த உலகம் எப்படி உண்டாக முடியும்? ஒன்றுமில்லாத சூன்யத்திலிருந்து ஏதாவது உண்டாக முடியுமா? என்று வேதமே கேள்வி கேட்கின்றது.

இங்கு அறியாமை என்றால், அறிவு இல்லை என்ற அர்த்தம் கொள்ளக்கூடாது. இது ஒரு இருத்தலேயன்றி இல்லாமையல்ல. கனவு காணாத ஆழ்ந்த தூக்கத்தின் போது, ஒரு வஸ்துவையும் நாம் அறிவதில்லை. அதனால், இதை அறியாமை என்று கூறிவிட முடியாது. இது ஒரு இருத்தலையே காட்டுகின்றது. அது எப்படியென்றால், ஒருவன் தூக்கத்திலிருந்து விழித்து எழுந்தவுடன், நான் நன்றாக தூங்கினேன் என்று கூறினான் என்றால், அவன் தன்னுடைய அறியாமையை வெளிப்படுத்தினான் என்று பொருள் கொள்ள முடியுமா? இல்லாமை என்பது ஒரு பொருள் அந்த இடத்தில் இல்லை என்று கூறுவதற்கு ஒப்பாகும். அதாவது, ஒரு புத்தகம் இந்த அறையில் இல்லை என்று கூறுவது, அந்த புத்தகத்தையும், அந்த அறையையும் அறிந்தவனால் மட்டுமே அப்படிக் கூறமுடியும். ஆழ்ந்த துக்கத்தில் அப்படிப்பட்ட ஒரு பொருளையோ, அறையையோ ஒருவன் உணர்வதில்லை. உணர்வது என்றால் அவனது தூக்கம் கலைந்துவிடுமே!, ஆகையால், தூக்கத்திலுள்ள அறியாமை அறியாமையின் வெளிப்பாடு என்று கூறமுடியாது. அதாவது, ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்த பொழுது எதுவும் ஞாபகத்திற்கு வரவில்லை என்பதினால் அறிவே இல்லை என்று நினைப்பது தவறு ஆகும்.

ஒருவனுக்கு கடந்த கால நிகழ்வுகள் சில ஞாபகத்திற்கு இல்லாமல் போகலாம், அதனால், அவனுக்கு அறிவு இல்லை என்று கூறமுடியுமா?

அதனால், அறியாமை (அஞ்ஞானம்) என்பது அறிவின் இல்லமை என்று கூறிவிட முடியாது. அது ஒரு வஸ்து இருத்தலையே குறிக்கின்றது. ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் எல்லா வஸ்துக்களைக் குறித்தும் அறிவின்மை இருக்கின்றது. ஆனால், அந்த வஸ்துக்களுக்கு தனியாக இருத்தல் என்ற நிலை கிடையாது. இதிலிருந்து ஆத்மஸ்வரூபமானது கூட அஞ்ஞானத்தினால் தோற்றுவிக்கப்படுகின்றது என்பதை அறியலாம்.

இதை மேலும் ஒரு உதாரணத்தின் வாயிலாக அறியமுற்படலாம்.

ஆகாசம் எங்கும் நிறைந்து இருக்கின்றது என்பதற்காக ஒரு பானைக்குள் இருக்கும் ஆகாசமும், பானைக்கு வெளியே உள்ள அறையில் இருக்கும் ஆகாசமும் ஒன்றாகி விடாது. அதன் இருப்பு நிலை இடத்திற்கு தக்கதாக மாறி அமைகின்றது. காரணம் பானை சிறியது, அந்த அறை பெரியது. ஆகவே இரண்டும் ஒன்று என்று எப்படிக் கூறுவது? என்ற சந்தேகம் வரும். இங்கு குடத்தில் உள்ள ஆகாசமும், அறையில் உள்ள ஆகாசமும் குணத்தால் ஒன்று, ஆனால் இருத்தலினால் வேறுபடுகின்றது என்பது புரிகின்றது.

அதுப்போல, தத்வமஸிஎன்ற வாக்கியத்தினால் ‘தத்’ என்ற பதத்திற்கு கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த பிரம்மத்தையும், ‘துவம்’ என்ற பதத்திற்கு கஷ்டத்தை அனுபவிக்கும் மனிதனையும் குறிக்கும்பொழுது, இரண்டிற்கும் உள்ள ஒற்றுமையான சேதனத்தத்துவத்தை மட்டுமே பார்க்க வேண்டுமே ஒழிய, அந்த சேதன தத்துவத்தின் இருப்பிடத்தைப் பார்த்து, இது உயர்ந்தது, இது தாழ்ந்தது என்று அர்த்தம் செய்துக் கொள்ளக்கூடாது.

உண்மையில், அந்த சேதனத்தத்துவத்தின் இருப்பிடமான மனிதன் துக்கங்களற்ற ஆனந்த ஸ்வரூபி என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆத்மா என்பது சுத்த சின்மயமானது. இதுவே, ஜீவனிடத்தில் பிரகாசிக்கின்றது. இந்த பிரகாஷமான சைதன்யத்தின் பிரதிபிம்பமே அந்தக்கரணத்தில் பிம்பித்து அறிவைக் கொடுக்கின்றது. அந்த அறிவுக்காரணமான சேதன தத்துவம் மனிதனிடத்தில் இல்லாவிட்டால், அவனால், நான் நன்றாக தூங்கினேன்என்றும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் என் அருகே என்ன நடந்தது என்பதுக்கூட எனக்குத் தெரியாது என்று கூறவே முடியாது. இதிலிருந்து அறியாமைக்கூட அந்த சேததத்துவத்தின் அறிவின் வாயிலாக மட்டுமே பிரதிபிம்பிக்கின்றது என்பதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆகவே, நீ அதுவாகவே இருக்கின்றாய் என்ற வாக்கியத்திலுள்ள நீ என்று கூறப்பட்ட அந்தக் காரண விருத்தியுடன் கூடிய ஜீவனுக்கு, ஆதாரமாக உள்ள ஆத்ம சைதன்யத்தைக் குறித்தே இரண்டிற்கும் ஒற்றுமை கூறப்படுகின்றது என்பதை அறிய வேண்டும்.

மேலும், அந்தக்கரணத்திற்கு (புத்திக்கு) தானாக அறியும் சக்தி உண்டு. இந்த அம்சத்தில் இதற்கும், ஆத்மாவிற்கும் சாமான்யமான ஒற்றுமை இருக்கின்றது. சில வேற்றுமைகளும் இருக்கின்றது. மனது பலவிதமான வஸ்துக்களின் தன்மைகளை அதனதன் ரூபங்களினால் அறிகின்றது. ஆனால், ஆத்மாவோ எந்தவிதமான மாறுதலுமில்லாமல் ஸ்வயம் ஜோதி பிரகாசமாக இருக்கின்றது. மேலும் அந்தக்கரணங்களினால் உண்டாகும்  அறிவு அந்தந்த வஸ்துவைப் பொருத்தமட்டில் உள்ளே ஏற்படுவதுதான், ஆனால், ஆத்மா விசயத்திலோ எந்த விதமான வரம்பிற்கும் உட்படாமல், அகண்டமான ஸ்வயம் பிரகாசமான அறிவு ஆகும்.

மனம் எதை உணர்கின்றதோ, அதைப்பொருத்தமட்டில் மட்டுமே அறிவு உடையதாக இருக்கின்றது. இந்த அறிவு ஏற்படும் அம்சத்தில் இந்த அறிவு ஆத்மசைதன்யத்திற்கு சமமானது என்று கூறலாம்.

புத்தியின் விசயத்தில் அறியப்படும் பொருள், அறியும் தன்மை இரண்டிலும் வித்தியாசத்தைக் காணலாம். ஆனால், ஆத்மாவிடத்திலோ அது ஸ்வயம்ஜோதி ஆனதாலும், சாசுவதமானதாலும், ஸர்வவியாபியானதாலும், மேலே கூறப்பட்ட பேத அம்சங்களை அதில் காணமுடியாது.

இதில் இந்த புத்தி நான் என்ற நிலையில் சில சமயம் மறைந்து விடுகின்றது. உதாரணமாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் புத்தி வேலை செய்யாது. ஆனால், சாக்ஷியாக சைதன்யம் மட்டுமே உள்ளது. ஆகவே, புத்திக்கும், சைதயத்திற்கும் வித்தியாசத்தை நாம் உணரலாம். ஆத்மா சுத்த ஞான மயமானது. எப்போதும் உள்ளது. ஆகையால், அதில் காண்பது, காணப்படுவது என்ற வித்தியாசமே கிடையாது.

ஆத்மா சின்மயமானது, முக்காலத்திலும் உள்ளது. ஆகவே, அதற்கு இரண்டாவதாக ஒரு வஸ்துவே கிடையாது. மனது ஆத்மாவின் அறிவை பெற்றுக்கொண்டு பிரதி பிம்பிப்பதால், அதனால், தானாக அறியும் சக்தி கிடையாது. மேலும் மனது நாசத்தை உடையது, அது ஆத்மாவைப்போல சாசுவதமானதல்ல.

அதுபோலவே, அந்தக்கரணத்தின் அறிவு நிலையும் அந்தந்த வஸ்துவைப் பொருத்து அந்தந்த சமயத்தில் மட்டுமே ஏற்படுகின்றது. ‘நான் புத்தகத்தை அறிகின்றேன்’, ‘நான் சுகமானவன்’, ‘நான் துக்கமானவன்’ என்று சமயம்வெவ்வேறானவை.

வெளித்தோற்றத்தை அளிக்கும் சரீரத்தினடத்தில் உள்ள புலன்களைக் கொண்டு அறிந்தே மனமானது செயல்படுகின்றது. ஆனால், ஆத்மாவின் வியாபகம் ஆகாசம் போன்று எங்கும் பரவிக்கிடக்கின்றது.

புதியதாக அனுபவமோ, அல்லது அபிப்பிராயமோ ஏற்படும் போது மனது அறிகின்றது என்கின்றோம். ஆனால், ஆத்மா தானே அறிவு மயமானது. அதனால், புத்தியினால் உண்டாகும் அறிவுக்கு சந்தர்பங்களும், காரணங்களும் உண்டு. ஆத்மாவி அறிவுக்கு எந்தக் காரணங்களும் இல்லை. அது ஸ்வயமாக எப்போதும் இருக்கின்றது.

உதாரணமாக, நம்முடைய மனதில் தோன்றும் எண்ணங்கள் சில அனுகூலமாகவும், சில பிரதிகூலமானதாகவும் இருப்பதினால், அதை ஒப்புக்கொள்ளவும், தள்ளவும் முடிகின்றது. இதில் ஒப்புக்கொள்ளவு, தள்ளவும் வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கின்ற மாறுதலுக்கு உட்படாத ஒரு பேரறிவு இருக்கவேண்டுமல்லவா? அதனால்தான் பேரறிவு இருக்கின்றது, அது மனதிற்கு அப்பாற்பட்டது.

இப்படி மாறுதலை அடையும் வஸ்துக்கள் அனைத்துமே அனாத்மா என்று தத்வமஸி என்ற மஹாவாக்கியம் உணர்த்துவதுடன், சிருஷ்டிக்கு காரணம் அஞ்ஞானமே என்றும், அந்த அஞ்ஞானத்தை அறியவைப்பது ஆத்மஞானமே என்றும் போதிக்கின்றது.

மேலும், அறியாமையினால் மங்கிய இருட்டில் கயிற்றை பாம்பு என்று நினைப்பது போன்று, துவம் (நீ) என்ற பதத்தை சரீரத்துடன் ஒப்பிட்டுக்கொள்கின்றனர். அதுவே, வெளிச்சம் வந்தவுடன் அந்தக் கயிறு பாம்பல்ல என்பதை அறிவது போன்று, விசாரத்தினால் ஆத்ம ஞானம் உண்டாகியவுடன் இந்த சரீரம் நான்” அல்ல. தன்னுள்ளே இருக்கின்ற சேதனம் மட்டுமே ஆத்மா என்பதை அறிகின்றான். இந்த அனுபவ ஞானம் வேதத்தினலே அவனுக்கு தெளிவாகியுள்ளது. இந்த சாஸ்திர அறிவு ஒளியினாலேயே அவன் சரீரம், புலன்கள், அந்தக்கரணமான மனம் போன்ற எல்லாமே அனாத்மா என்பதை அறிகின்றான். இப்படி அறிபவனே தன்னுள்ளே இருக்கின்ற ஆத்மாவை உற்று நோக்குகின்றான். அவனுக்கு தான் தனியானவன் என்ற எண்ணம் நீங்குவதுடன் துவம் என்ற பதத்திற்கு அர்த்தமான வஸ்துவில் தத் என்ற அர்த்தம் உட்புகுந்திருப்பதையும் அறிவான்.

வேதாந்த ஸாரம் – 6

26 – வது ஸ்லோகத்தில் அமைதியுடையவனாகவும், புலன்களை அடக்கியவனும், குற்றங்கள் அற்றவனும், கூறுவதைப் போன்றே நடப்பவனும், குண்ங்கள் நிறைந்தவனும், எப்பொழுதும் குருவை அனுசரித்து நடப்பவனுமாகிய இத்தகைய சீடன் கிடைத்தான் என்றால், அவனுக்கு ஆத்ம ஞானத்தை உபதேசம் செய்ய வேண்டும் என்பது குருவிற்கு பொருந்தும் நியமம் ஆகும்.

ஆசார்ய ஸ்யாபி அயம் நியமோ யன்ன்யாயப்ராப்த சச்சிஷ்ய நிஸ்தாரணம் அவித்யா மஹோததே: |

நியமங்களுக்குப் பொருத்தமானதாக, தன்னிடம் வந்துள்ள நல்ல, தகுந்த சீடனை, அஞ்ஞானக் கடலைக் கடக்க வைப்பது என்பது ஆச்சாரியருக்கும் நியமமாக உள்ளது என்று ஸ்ரீ சங்கரர் முண்டக உபநிஷத்திற்கு எழுதியுள்ள விளக்க உரையில் கூறியுள்ளார்.

அடுத்ததாக, விஷயத்தைப் பற்றி 27 – வது ஸ்லோகத்தில் ஜீவனும், பிரம்மமும் ஒன்று என்பதுதான் “விஷயம்” ஆகும்.

இங்கு வேதாந்த சாஸ்திரம் நம்முடைய உண்மையான ஸ்வரூபமாக உள்ள ஆத்மாவைக் குறித்தும், இவ்வுலகத்தின் படைப்பு, இருப்பு, அழிவு என்பனவற்றிற்கு ஆதாரமாக உள்ள பிரம்மத்தைப் பற்றியும் கூறி, அவ்விருவரின் ஐக்கியத்தைப் பற்றி விவரிப்பதே வேதாந்த சாஸ்திரத்தின் “பிரமேயம்” ஆகும்.

இந்தப் பிரமேயம்தான் வேதாந்தத்தின் விஷயமாகும். பிரமேயம் என்றால் அறியப்படும் பொருள் எனப்பொருள்படும். அறிபவனே பிரமாதா ஆவான். ஆனால், தூய்மையான சைதன்யமாக உள்ள அந்த பரப்பிரம்மத்தை சாஸ்திரத்தின் துணை இல்லாமல் வேறு எந்த பிரமணத்தின் வாயிலாகவும் அறிய முடியாத வஸ்துவாக இருப்பதால் இங்கு அதனை பிரமேயம் (அறியப்படுகின்ற பொருள்) என்ற கண்ணோட்டத்தில் காண்கின்றோம்.

இந்த உலக வாழ்க்கையில் விழுந்து உலன்றுக் கொண்டு இருக்கும் ஜீவனுக்கும், இந்த உலகத்தையே படைத்து இரட்சிக்கின்றவனும் ஆகிய பரப்பிரம்மத்திற்கு ஒற்றுமையை எப்படி கூறவியலும்?

இதனை தன்னிடம் உள்ள அறியாமையை நீக்கி, ஆத்மாவின் மீதும், மாயையால் பிரம்மன் மீதும் கற்பித்துள்ள உபாதிகளை புறக்கணித்துப் பார்க்கும் பொழுது அந்த இரண்டும் தூய்மையான சைதன்யம் என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறோம்.

அதாவது, சைதன்யம் என்ற கண்ணோட்டத்தில் காணும் பொழுது அந்த இரண்டும் ஒரு வஸ்துதான் என்னும் ஞானம் உண்டாகின்றது. ஜீவ – பிரம்ம ஐக்கியம் என்பதை சாதாரணமான நீரும், பாலும் கலக்கின்றபொழுது உண்டாகின்ற ஐக்கியம் போன்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. இங்கு ஐக்கியம் என்பதின் பொருள் பிரம்மத்திலிருந்து ஜீவன் வேறுபட்டதல்ல என்பதைக் குறிக்கின்றது.

அடுத்த 28 –வது செய்யுளில் அந்த அறியப்படும் பொருளான பரப்பிரம்மத்தை அறிவிக்கும் பிரமாணமான சாஸ்திரத்திற்கும், அது விவரிக்க உள்ள விஷயத்திற்கும் உள்ள சம்பந்தத்தை கூறுகின்றார். இது “போத்ய, போதக பாவக” என்று கூறப்படுகின்றது.

அதாவது, தெரியப்படுத்துவது போதகம் என்றும், அறியப்படுவது போத்யம் என்றும் கூறி உப நிஷத்துக்களின் வாயிலாக அந்த ஜீவ – பிரம்ம ஐக்கியத்தை அறியப்படுகின்றது என்று விளக்கப்படுகின்றது.

இந்த ஜீவ – பிரம்மத்தினைடம் சைதன்யத்தில் ஒற்றுமை உள்ளதை விஷயமாக கூறி, அந்த ஐக்கிய அனுபவமே நமக்கு ஏற்படாமல் தடுப்பது நம்முடைய அறியாமைதான் என்று கூறி, வேதாந்த அத்யயனமான நன்கு விதமான சாதனங்களின் வாயிலாகவும், வேதாந்த சிரவணத்தின் வாயிலாகவும் அறியாமையானது நீங்கி நம்முடைய உண்மை ஸ்வரூபம் இயல்பாகவே ஆனந்தமானது என்ற பிரயோஜனத்தை இந்த 29 – வது செய்யுளில் விளக்குகின்றார்.

அதாவது பிரயோஜனம் என்பது ஜீவ – பிரம்மத்தின் ஐக்கியம் என்னும் பிரமேயத்தின் வாயிலாக அறியாமை அகன்று, உண்மை ஸ்வரூபமான ஆனந்தத்தை அடைவது ஆகும்.

“ஆத்மாவை அறிந்தவன் சோகத்தை தாண்டுகின்றான்”. (சாந்தோகிய உபநிஷதம் 7.1.3). ”ப்ரம்ம ஞானியானவன் பிரம்மமாகவே ஆகின்றான்” (முண்டக உபநிஷதம் 3.2.9) இது போன்று சுருதியின் மூலம் அறியப்படுவது “பிரயோஜனம்” என்று அறியவேண்டும்.

சோகம் என்றால் அறியாமையினால் கூடிய துயத்துடன் வாழும் வாழ்க்கையாகும். ஆத்மாவை உணர்ந்த ஞானிக்கு அந்த ஆத்ம ஞானத்தினால் “நான் சைதன்யம்” என்னும் அனுபவத்தைப் பெற்றவுடனேயே, உடலின் மீதிருந்த பற்று விலகி விடுகின்றது. அத்துடன் அந்த உடலைக் கொண்டு இதுவரை அனுபவித்து வந்த சோகமும் நீங்கி விடுகின்றது. சாந்தோக்கிய உபநிஷத்தில் வருகின்ற கீழ்க்கண்ட வாக்கியம் இதையே உறுதிப்படுத்துகின்றது.

இந்த வாக்கியம் சிஷ்யரான நாரதமஹரிஷி தனது குருவான ஸனத்குமாரரிடம் கேட்ட சுருதி வாக்கியமாகும். அது,

ஸோஹம் பகவோ மந்த்ரவி தேவாஸ்மி

நாத்மவித்ச்ச்ருதம் ஹ்யேவ மே பகவத் த்ருசேப்ய தரதி

சோகமாத்ம வித் இதி ஸோஹம் பகவ: சோசாமி தம் மா

பகவன் சோகஸ்ய பாரம் தாரயது இதி || (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் 7.1.3)

 “ஐயனே! நான் கர்மக்காரியமான மந்திரத்தை உபாசனை செய்ய மட்டுமே அறிந்திருக்கின்றேனே தவிர, ஆத்மாவை அறியவில்லை. தங்களைப் போன்றவர்களிடமிருந்து ஆத்மாவை அறிந்தவனே சோகத்தைக் கடப்பான் என்று கூறக் கேட்டிருக்கின்றேன். நான் சோகத்தால் ஆட்பட்டிருக்கின்றேன். அத்தகைய என்னை சோகத்தை தாண்டும்படிச் செய்விக்க வேண்டும்” என்று கேட்கின்றார்.

ஆத்மானுபவம் ஏற்படுகின்ற வரையிலும் சோகமானது இருக்கும். ஆத்மானுபவம் ஏற்பட்டவுடனேயே சோகம் அகன்றுவிடும் என்பதை இதிலிருந்து அறியவேண்டும்.

அதாவது, ஆத்மாவை உணர்ந்த ஞானியானவன் சோகத்தைக் கடந்து ஏதோ ஒரு புதிய நிலையை அடைகின்றான் என்று குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. அதாவது சாஸ்திர விசாரத்தினால், தெளிந்த அறிவை அடைந்து, அதன் வாயிலாக “நான் ஆத்மா” என்ற ஞானம் உண்டாகி, அந்த ஞானத்தினாலேயே “நான் பிரம்மம்” என்றஉணர்வு உண்டாகிவிடுமானால், அவன் பிரம்மமாகவே ஆகின்றான் என்று முண்டக உபநிஷதமும் இதே கருத்தை வலியுறுத்துகின்றது.

இதையே அஷ்டாவக்ர கீதையும், “தன்னை முக்தன் என்று கருதுவோன் முக்தன், பக்தன் என்று கருதுவோன் பக்தன், ஆக அவன் மதி எதுவோ, அவன் கதி அதுவே” என்று ஆணித்தரமாக வலியுறுத்துகின்றது.

யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாதாத்மத்ருப்தஸ்ச மாநவ: |

ஆத்மந்யேவ ஸந்துஷ்டஸ்தஸ்ய கார்யம் வித்யதே || (கீதை – 3.17)

நைவ தஸ்ய க்ருதேநார்தோ  நாக்ருதேநேஹ கஸ்சந |

ந சாஸ்ய ஸர்வபூதேஷு கஸ்சிதர்தவ்யபாஸ்ரய: || (கீதை – 3.18)

மேலும் பகவத்கீதையிலும் பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் எந்த மனிதன் ஆத்மாவிலேயே இன்புற்றிருப்பவனாகவும், ஆத்மாவிலேயே திருப்தி கொண்டவனாகவும், ஆத்மாவிலேயே மகிழ்பவனாகவும் இருக்கின்றானோ, அவனுக்கு செய்ய வேண்டிய செயல் எதுவும் இல்லை என்றும், அந்த மாமனிதன் இந்த உலகில் கர்மங்களைச் செய்வதாலும் எந்த விதமான பயனும் இல்லை, கர்மங்களைச் செய்யவிட்டாலும் ஒரு பயனுமில்லை. அதுபோன்றே, உயிரினங்கள் அனைத்திலும் எதினிடமிருந்தும் தனக்காக ஆக வேண்டியது அவனுக்கு என்று ஒன்றுமே இல்லை என்று உறுதிப்படுத்துகின்றார்.

ஆத்மநிச்சயம் (பகுதி – 5)

ஜீவனும், பிரம்மமும் ஒன்றென்றால், ஜீவனிடத்தில் காணப்படுகின்ற சுக, துக்கங்கள் ஆத்மாவைப் பாதிக்காதா? என்றால், அந்த ஆத்மாவுக்கு இதில் எதுவுமே சம்பந்தம் கிடையாது.

உதாரணமாக, ஆகாயத்தை நீல நிறமாக எண்ணுகின்றான். ஆனால், உண்மையில் ஆகாயத்திற்கு நிறமில்லை. அதுப்போல, இவனுக்கு வருகின்ற சுக, துக்கங்கள் இவனை பாதிப்பதாக எண்ணுவதினால், அவ்வாறு தோன்றுகின்றது.

அதனால், இவனது கற்பனையான நீல நிறம் எப்படி ஆகாயத்தைப் பாதிக்காதோ, அதுப்போல, இவனது, சுக, துக்கங்கள் ஆத்மாவைப் பாதிக்காது. இதுபோன்ற மனதில் தோன்றும் தேவையற்ற கற்பனைகளால், இவனது அந்தக்கரணம் ஆத்மா ஆகிவிடமுடியாது.

இவ்வாறு அந்தக்கரணத்தின் வாயிலாக பார்க்கப்படும் வஸ்துவக்கும் (உலகத்துக்கும்), ஆத்மாவுக்கும் அறியப்படுகின்ற சம்பந்தம் ஏற்படுகின்றது. வஸ்துவிடத்தில் தோன்றும் சைதன்யம் அந்தக்கரணத்தின் மூலம் சம்பந்தப்படுவதால், நான் இதை அறிகின்றேன், பார்க்கின்றேன் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகின்றது. இவ்வாறு அஹங்காரத்தின் மூலமே திருஷ்யம் (பார்க்கப்படும் பொருள்), திருஷ்டா (பார்க்கின்றவன்) இரண்டிற்கும் சம்பந்தம் உண்டாகின்றது. இந்த அஹங்காரம் நீங்கினால், அந்த நிலையும் நீங்கி அத்வைத நிலை உண்டாகும்.

அப்படியானால், அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்பதில் ‘அஹம்’ என்ற பதமும், ‘பிரம்மம்’ என்ற பதமும் எப்படி ஒன்றாகும்? என்ற சந்தேகம் வருகின்றது.

இங்கும் அஹம் என்பது அந்தக்கரணத்தை குறிப்பிடவில்லை. ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் (சுஷுப்தி) அந்தக்கரணம் வேலை செய்வதில்லை. ஆனாலும், நான் நன்றாக உறங்கினேன் என்ற ஒன்றை அறிய முடிகின்றது. அல்லது எனக்கு நல்ல தூக்கத்தில் என் அருகே என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை என்ற ஒன்றையும் அறிய முடிகின்றது.

இந்த நன்றாக உறங்கினேன் என்பதுவும், என்ன நடந்தது என்பது தெரியவில்லை என்பதுவும் அந்தக்கரணம் அறிவதுப் போல தெரிந்தாலும், உண்மையில் ஆத்மாவின் சேர்க்கையினால் அவ்வாறு தெரிகின்றது.

இதையும் ஒரு உதாரணத்தின் வாயிலாக அறிய முற்படலாம்.

ஒரு இரும்புக் கம்பியை நெருப்பில் காட்டிச் சூடு செய்யும் பொழுது, அந்த கம்பி நெருப்பின் வெப்பத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு சிவந்த பொன் நிறமாக ஒளிர்கின்றது. மேலும், அது வெப்பமடைந்தும் காணப்படுகின்றது. இப்பொழுது, அந்தக் கம்பியை தொட்டால் சுட்டுவிடும்.

ஆனால், உண்மையில் அந்த இரும்புக்கம்பியின் சுபாவம் குளிர்ச்சியானது. அதை எப்பொழுது தொட்டாலும் சுடாது. ஆனால், நெருப்புடன் சம்பந்தப்படுவதினால், அது சுடுகின்றது.

அதுபோல, அந்தக்கரணம் ஆத்மாவுடன் சம்பந்தப்படுவதால், அது தன்னை (அஹம்) நான் என்று நினைத்துக் கொள்வதைப் போன்று தோன்றுகின்றது.

மெலும் ஆத்மா இல்லாமல், அந்தக்கரணம் தனியாக இருக்க முடியாது. ஆத்மாவின் சித் (ஒளி) அந்தக்கரணத்தில் பட்டால்தான் அது வேலை செய்யும். அதனால், வேதத்தில் கூறப்பட்ட மஹாவாக்கியத்தில் அஹம் என்ற வார்த்தை ஆத்மாவைக் குறிப்பதாகக் கொள்ள வேண்டும்.

அதனால், ஆத்மா கர்த்தா அல்ல. அதன் சிதாபாசத்தினால் அந்தக்கரணம் மட்டுமே கர்த்தாவாக செயல்படுகின்றது. இதனால், அந்தக்கரணங்களான மனம், புத்தி, சித்தம், மற்றும் அஹங்காரம் அனைத்துமே ஆத்மாவின் மீது ஏற்றிவைக்கப்படுகின்றது. அதனால், சுக, துக்கம் உண்டாகின்றது.

இதை எப்படி அறிந்து கொள்ளலாம் என்றால், ஒரு ஸ்படிகத்தின் அருகே ஒரு செம்பருத்தி பூ வைக்கப்பட்டதும் அந்த ஸ்படிகம் உடனடியாக அந்த செம்பருத்தி பூவின் நிறத்தை தன் மீது ஏற்றிக்கொண்டு, காண்பதற்கு சிவந்த நிறமாக மாறிவிடுகின்றது.

ஆனால், உண்மையில் அந்த ஸ்படிகம் அந்த நிறத்தை அடைந்து விட்டதா என்றால், இல்லை. அந்த செம்பருத்தி பூவின் நிறத்தை தன்மீது ஏற்றிக் கொண்டு காண்பதற்கு அப்ப்டி இருக்கின்றது.

உண்மையில் இந்த சுக, துக்கத்திற்கும், ஆத்மாவிற்கும் சம்பந்தம் இல்லை. ஆத்மாவிற்கும், அந்தக்கரணத்தின் செயலுக்கும் சம்பந்தமே கிடையாது

ஆத்மா சுத்த சைதன்யம், மாறுதல் இல்லாதது. ஆனாதி காலமாக வந்த அவித்தையின் (அஞ்ஞானத்தின்) காரணமாக ஆத்மா சுக, துக்கங்களை அடைவது போன்று தோன்றுகின்றது.

அதுப்போல, பிரம்மத்தின் மீது இந்த உலகம் ஏற்றிவைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், உண்மையில் அந்த பரமா(ஆ)த்மா எந்த குணங்களுடனும் சம்பந்தப்படாத அஸங்கன் என்பதே உண்மையாகும்.

வேதாந்த ஸாரம் – 5

செய்யுள் 15 முதல் 25 வரை நான்கு விதமான சாதனங்கள், மற்றும் அதன் வாயிலாக வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய நற்பண்புகள் எத்தகையவை என்றும், அந்த நற்பண்புகளால் அடையும் பலன்களையும் காணலாம்.

  1. நித்யாநித்ய வஸ்து விவேக: |
  2. இஹாமுத்ரார்த பலபோகவிராக: |
  3. சமாதிஷட்க ஸம்பத்தி: |
  4. முமுக்ஷுத்வம் சேதி | போன்ற நான்கு சாதனங்கள் ஆகும்.

இதில், விவேகம் என்பது (நித்யாநித்ய வஸ்து விவேக:) எது நித்யம்?, எது அநித்யம்? என்ற அறிவினை அறிதல், அதாவது இந்த உலகத்தில் எந்தப் பொருளும் நித்தியமாக இருப்பதில்லை, எல்லோரும் அழிந்து போகின்ற அநித்திய பொருளின் மீதே ஆசை வைக்கின்றனர்.  நித்தியமான, என்றும் அழியாத அந்த பரம்பொருளை யாரும் விரும்புவதில்லை.

இதற்கு காரணம் மனிதனின் மனதில் உள்ள விருப்பு, வெறுப்புக்களே அவனது விவேக சக்தியை அழித்து விடுகின்றன. ஒருவன் தான் செய்யும் செயல்களை, நான்” செய்கின்றேன் என்ற பற்று வைக்காமல், அவனது அறிவைப் பயன்படுத்தி, அனைத்து செயல்களும் இறைவன் என்னைக் கருவியாக பயன் படுத்திக் கொண்டு, ஈஸ்வர காரியமாகவே இந்த பிரபஞ்சச் செயல்கள் நடைபெறுகின்றன என்ற புரிதலுடன், செய்யும் செயல் எதுவும் என்னுடையது அல்ல. அனைத்தும் அவன் செயல் என்று, செயல்களின் பலன்களை ஈஸ்வரார்பணமாக அர்பணித்து, கர்ம யோகப்படி வாழ்ந்தால், அவனுக்கு விவேகம்” உண்டாகி, அந்த விவேகத்தின் பலனாக வைராக்கியம்” உண்டாகின்றது.

வைராக்கியம் என்பது (இஹாமுத்ரார்த பலபோகவிராக:) இந்த பூலோகத்தில் இன்பத்தைக் கொடுக்கின்ற பொருட்கள், மற்ற லோகங்களான சொர்க்கம் போன்ற லோகத்தில் இன்பத்தைக் கொடுக்கின்ற பொருட்கள் என, நம்முடைய கர்ம பலத்தினால் கிடைக்கின்ற போகப் பொருட்கள் மீது பற்றுக்களை வைக்காமல் இருப்பதே வைராக்கியம்”  எனப்படும்.

ஸமாதி ஷட்க சம்பத்தி என்பது, சம:, தம:, உபரம:, திதிக்ஷா, ஸ்ரத்தா, மற்றும் ஸமாதானம் என்ற ஆறு நற்பண்புகளை கொண்டவையே  ஸமாதி  ஷட்க சம்பத்தி”  என்று அழைக்கப்படுகின்றது.

சம:                      –              மனக் கட்டுப்பாடு.

தம:                     –              இந்திரியக் கட்டுப்பாடு.

உபரம:              –              விலகி இருத்தல்.

திதிக்ஷா         –              சகிப்புத்தன்மை.

ஸ்ரத்தா          –              நம்பிக்கை.

ஸமாதனம் –              மன ஒருமைப்பாடு.

ஆகிய ஆறு நற்பண்புகளையே ஸமாதி ஷட்க சம்பத்தி” என்கின்றோம்.

அந்த ஆறு நற்பண்புகளையும் விரிவாக இனி காணலாம்.

சம: – மனக் கட்டுப்பாடு

சம: என்பது மனோ நிக்ரஹம் ஆகும். அதாவது மனம் என்ற அந்தக் கரணத்தை உறுதியுடன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொள்ளுதல். மனதை கட்டுப்படுத்த பிரார்த்தனை, ஜபம், மற்றும் தியானம் போன்றவைகளால் நல்ல எண்ணங்கள் உருவாகி, மனம் தூய்மை அடைந்து விட்டால், அந்த மனம் எளிதில் அனைதியடைந்து கட்டுப்படும்.

மனதை அமைதிப்படுத்துவதால், வைராக்கியத்தை அதிகப்படுத்தும். இந்திரியக் கட்டுப்பாடு வரும்.

உடலுக்கு ஒரு வாய். மனதுக்குப் பத்து வாய்கள் என்பார்கள்.

எனவே மனதுக்குத் தேவையற்ற விஷயங்களைக் கொடுப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

தம: – இந்திரியக் கட்டுப்பாடு

தம: என்பது இந்திரிய நிக்ரஹம் ஆகும். அதாவது கர்மேந்திரியங்கள் மற்றும் ஞானேந்திரியங்களை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருத்தல். குறிப்பாக ஞானேந்திரியங்களான கண், காது, மூக்கு, நாக்கு முதலியவற்றை நன்முறையில் பயன்படுத்துதல்.

புலன்களுக்கு நூறு சதவீதம் சுதந்திரம் கொடுக்காமலிருத்தல். எந்தச் சூழ்நிலையில் இருந்தால் கட்டுப்பாட்டை இழப்போமோ, அந்தச் சூழ்நிலையில் இருந்து விலகி இருத்தல்.

உபரம: – விலகி இருத்தல்

சமம், தமம் முதலியவற்றைத் தொடர்ந்து செய்தல், தேவையற்றதிலிருந்து விலகி உன்னுடைய, நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட கடமைகளை மட்டும் செய்தல் (ஸ்வதர்ம அனுஷ்டானம்) முதலியன உபரமம் எனப்படும்.

உபரமத்தை அடைவதினால், சம, தமம் தொடந்து நம்மிடையே நிற்கும். வேதாந்த விஷயங்களை மனம் ஒன்றி கேட்பதற்கு உதவும். இதுவே சிரவணம் எனப்படும்.

திதிக்ஷா – சகிப்புத்தன்மை

திதிக்ஷா என்ற சொல்லுக்குப் பொருத்துக் கொள்ளுதல், சகித்துக் கொள்ளுதல் என்றுபொருள். அதாவது, குளிர், வெப்பம், மானம், அவமானம் போன்ற எதிரெதிர் அனுபவங்களான இருமைகளை சகித்துக் கொள்ளுதல். கஷ்டமான சூல்நிலை இயற்கையாக வரும் பொழுது அதை நீக்க முழு முயற்சி செய்ய வேண்டும். மனதளவில் குறை சொல்லாமல் எதையும் செய்தல்.

பொறுமையைப் பழகியே பொறுமையாக இருக்க வேண்டும். எதை மாற்ற முடியாது என்று தெரிகிறதோ அதைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் அறிவைப் பழக வேண்டும். மாற்ற முடியுமெனில் அதை மாற்ற முயற்சி செய்ய வேண்டும். மாற்ற முடியாத துன்பங்களை தவமாகப் பாவித்து அவற்றை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

மனோ பலத்தை அதிகரித்துக் கொள்ள வேண்டும். கஷ்டத்தை தாங்கும் சக்தியுடையவனே பலமுள்ளவன்.

(நாயமாத்மா பலஹீனேன லப்யதே – இந்த ஆத்மா பலவீனர்களால் அடையப்படுவதில்லை என்று கீதையில் பகவான் கூறுகிறார்.)

ஸ்ரத்தா

ஸ்ரத்தா என்பதற்கு நம்பிக்கை அல்லது விசுவாசம் என்று பொருள்.

எதில் நம்பிக்கை வேண்டும்?

குரு வேதாந்த வாக்யேஷூ விஸ்வாஸ: ஸ்ரத்தா

குரு மற்றும் வேதாந்த வாக்யங்களில் நம்பிக்கை வேண்டும். குருவினுடைய வார்த்தைகளும், சாஸ்திரத்தின் வார்த்தைகளும் சாட்சாத் ஈஸ்வரனிடமிருந்து வருகின்றன என்ற நம்பிக்கை வேண்டும். ஏற்கனவே தெரிந்த ஒன்றை நம்ப வேண்டிய அவசியம் இல்லை, தெரியாத ஒன்றை அடையும் வரை அதன் மீது நம்பிக்கை வேண்டும்.

ஸ்ரத்தையே ஞானத்தின் முதல் படி. அறிவு வந்துவிட்டல் ஸ்ரத்தையின் தேவை இல்லை. ஸ்ரத்தையே ஞானமாகப் பரிமாணம் அடைகிறது.

“ஸ்ரத்தாவான் லபதே ஞானம்” என்கின்றது கீதை. 


வேதாந்த விஷயத்தில் ஞானம் ஏற்படும் வரை  ஸ்ரத்தை தேவை.

ஸமாதனம்               

ஸமாதனம் என்பது மன ஒருமுகப்பாடு ஆகும். அதாவது நம்முடைய இலட்சியத்தில் இருந்து விலகாமல், சித்தத்தை ஒருமுகமாக வைத்துக் கொள்ளுதல். யோக சாஸ்திரம் இதையே ஸமாதி என்கிறது.

தியானிக்க வேண்டிய பொருளில் இருக்க வேண்டிய மன ஒருமுகப்பாடே ஸமாதானம்” எனப்படுகிறது.

இந்த ஆறு பண்புகளையும் எவன் ஒருவன் கடைப்பிடித்து வாழ முற்படுகின்றானோ, அவனது வாழ்வில் நிச்சயமாக ஞானம் கிடைக்கப் பெற்று, என்றும் நிலையான மன மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான்.

முமுக்ஷுத்வம்

முமுக்ஷுத்வம் என்பது, மோக்ஷம் வேண்டும் என்கிற தீவிர ஆசை. இந்த விருப்பம் தீவிரமாக வளர்ந்து, மற்ற தேவையற்ற ஆசைகளை மறுத்து, மோக்ஷத்திற்காக மட்டுமே நம்மை தயார்படுத்துவது என்பதாகும்.

இந்த உடல், புலன்கள், மனம் போன்றவைகளை வைத்துக் கொண்டு “நான்” என்று தவறாக புரிந்துக் கொண்ட அறியாமையினால், பிறப்பு, வியாதி, மூப்பு, மரணம் போன்ற விளைவுகள உண்டாகின்றது. இதை ஞானத்தினால் மட்டுமே நீக்க முடியும். இந்த ஞானத்தின் வாயிலாக நான் சச்சிதானந்த ஆத்மா, நானே பிரம்மம் என்ற ஆனந்த அனுபவத்தில் நிலைத்து நிற்கின்றோம். இந்த நிலையில் எல்லாப் பிணைப்புகளும் அகன்று விடுகின்றன. இதைத்தான் “மோக்ஷம்” என்கின்றோம்.

ஆத்மநிச்சயம் (பகுதி – 4)

நேரடியாக மோக்ஷத்தை கர்மாவினால் கொடுக்க முடியாது. ஞானம் உண்டாகுவதற்கு உபயோகமான சூழ் நிலைகளை வேண்டுமானாலும் கர்மா உண்டாக்க முடியும். எனென்றால், உண்டுபண்ணுதல், அடைதல், தூய்மைப்படுத்துதல், மாறுபாடு செய்தல் போன்ற எந்த கர்மாக்களினாலும் மோக்ஷம் சித்திக்காது. அதனால், மோக்ஷத்திற்கு கர்மா சாதனமல்ல என்பது நிச்சயம்.

இதுவரை கர்மா தானாகவே மோக்ஷத்தை கொடுக்காது என்று அறிந்தோம், இனி கர்மா ஞானத்துடன் சேர்ந்து மோக்ஷத்தை உண்டாக்குமா?

இதிக் கர்மாவினால் சித்த சுத்தி உண்டாகி, அதன் வாயிலாக அவன் ஞானத்த அடைய தக்க சூழ்நிலை உண்டாகி, அவன் கர்மா செய்ததினாலோ, அல்லது கர்மாவை விட்டதினாலோ ஞானம் சித்தியாகின்றது என்றவுடன், கர்மா முடிந்த பின்புதான் இது உண்டாகும்.

ஆக, மோக்ஷத்தை அளிப்பதில் இரண்டும் சமமான சாதனமாக இருக்கலாமா என்றால், அதுவும் முடியாத காரியம். காரணம் ஒன்றுக்கு ஒன்று விரோதமானவை. கர்மாவை செய்வதற்குக் காரணமே அஞ்ஞானம் ஆகும். அஞ்ஞானம் நீங்கினால்தான் ஞானம் உண்டாகும். இதிலிருந்து இரண்டும் ஒன்றுக்கு ஒன்று விரோதமானவை ஆகும்.

கர்ம ஸாதனம் எதுவும் நிரந்தரமில்லை. அது மாறுதலுக்கு உட்பட்டது. உண்மையில்லாதது. இது அஞ்ஞானத்தினாலும், மாயையினாலும் தோன்றுவது. ஆகவே, கர்மமும், ஞானமும் ஒரே இடத்தில் இருக்கமுடியாது. அதாவது, இருட்டும், வெளிச்சமும் எப்படி ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து இருக்காதோ, அதுபோல, கர்மாவும், ஞானமும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து இருக்க முடியாது.

ஒருவன் ஆத்மஞானியானவுடன் அவனுக்கு காரியம் என்பது எதுவும் கிடையாது. அதனால், அவன் வேதத்தின் கட்டு, திட்டங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனாகின்றான். தேக சம்பந்தமில்லாத ஞானி அந்த தேகத்தை வைத்து எந்த கர்மாவும் செய்யமாட்டான்.

ஒரு குழந்தை எப்படி மரக்குதிரையை உண்மையான குதிரையாக நினைத்து அதன் மீது ஏறி சவாரி செய்கின்றதோ, அதுபோல, அஞ்ஞானி இந்த சரீரத்தை உண்மை என்று எண்ணி அதையே ஆத்மாவாக நினைக்கின்றான்.

இந்த கர்மமும், ஞானமும் அஞ்ஞானிய்டம் மட்டுமே காணப்படும். அது எவ்வாறு எனில், ஒரு மங்கிய வெளிச்சத்தில் ஒரு மரக்கிளையைப் பார்த்த ஒருவன் அதைப் பிசாசு என்று பயந்து ஓட்டம் பிடிக்கின்றான். இந்த இடத்தில் அவனது ஞானம் அது பிசாசு என்பதினால், அவனது செயல் ஓட்டமாக மாறியது.

ஆனால், ஞானியின் விசயத்தில், அவன் தெளிந்த அறிவைக் கொண்டவனாதலால், அவன் இதற்கெல்லாம் மயங்கமாட்டான்.

ஒரு காரியத்தைச் செய்வதற்கு அறிவு தேவையாகின்றது. அந்த காரியத்தைப்பற்றிய அறிவு இன்றி அந்த காரியத்தைச் செய்ய முடியாது. ஆனால், ஆத்மஞானம் என்பது காரியமாகாது. அது அறியாமையை நாசம் செய்து வந்துள்ளதால், அவன் செய்ய வேண்டிய காரியமோ, செய்யப்படும் வஸ்துவோ எதுவும் இல்லை.

அஞ்ஞானி அறியாமையினால் ஆசை உண்டாகி, அந்த ஆசையினால் அவன் செயல் செய்கின்றான். ஆனால், ஞானியோ ஆசை அற்றவனாக இருப்பதினால், அவனது அனைத்து செயல்களுக்கும் கர்தாவாக அந்த இறைவனே இருக்கின்றான். அதனால்தான் ஞானி எந்த கர்மாவும் செய்வதில்லை என்று அறியவேண்டும்.

இதில் ஒருசிலர், நானேபிரம்மம்என்ற வாக்கியத்தினால், உண்டாகும் ஞானம் மட்டுமே அஞ்ஞானத்தைப் போக்கடித்து விடாது என்றும், அதைத் தொடர்ந்து அபியாஸம் செய்து அதனால் உண்டாகும் ஞானத்தினால்தான் அஞ்ஞானம் நீங்கும் என்றும், இதன் காரணமாக ஞானமும், கர்மமும் சேர்ந்துதான் இருக்கின்றது என்று வாதிடுகின்றனர்.

இன்னும் ஒரு சிலர், நானே பிரம்மம்என்ற வார்த்தையினால் மட்டுமே ஒருவனுக்கு ஆத்மசாஸாத்காரம் உண்டாகிவிடாது என்றும், அது அறிவு என்ற ஒரு எண்ணத்தினால் உண்டானது என்றும், இது சுத்த பிரம்மத்தைக் காட்டாது என்றும், அந்த பிரம்மத்தை இடைவிடாது தியானிப்பதினால் மட்டுமே ஒரு புதிய ஞானம் உண்டாகி, அதன் வாயிலாக மட்டுமே அவன் மோக்‌ஷத்தை அறிகின்றான் என்றும் வாதிடுகின்றனர்.

இங்கு கூறப்பட்ட மேற்கண்ட இரண்டு கருத்துக்களுமே தவறானது என்பதை இனி காணலாம்.

ஒருவன் நானேபிரம்மம் என்று தினம், தினம் கூறிக்கொண்டே வருவது என்பது, அவனது மனதை ஒரே நிலையில் இருக்கும்படிச் செய்து, அந்த மனதில் வேறு இடையூறான எண்ணங்களோ, தோற்றங்களோ வராமல் தவிர்ப்பதற்காகத்தான் ஆகும். இதனால், அவனது மனம் ஒரு நிலைப்பட்டு நானேபிரம்மம் என்ற தத்துவார்த்தத்தில் நிலைப்படும். இங்கு கர்மாவிற்கு சிறிதும் இடம் கிடையாது. அதனால், ஞானமும், கர்மாவும் சேர்ந்து இருப்பது சாத்தியமாகாது என்று நிருபிக்கப்படுகின்றது.

இருப்பினும் மற்றொரு உதாரணத்தின் வாயிலாக இதை மேலும் அறிய முயற்சிக்கலாம். ஜீவனும் பிரம்மமும் ஒன்றே என்ற அடிப்படையில் கூறுவதை சிலர் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. இவர்களில் இரு பிரிவினர் உள்ளனர்.

ஒரு பிரிவினர், ஜீவனுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் ஒற்றுமையும் உண்டு, வேற்றுமையும் உண்டு என்றும் ஆனால், ஜீவனும், பிரம்மமும் ஒன்றாகாது என்கின்றனர்.

மற்றொரு பிரிவினர், ஜீவனாக இருக்கும் நிலையில் பிரம்மத்திடமிருந்து வேறுபட்டதுதான், ஆனால், அவன் முக்தி அடைந்த பிறகு ஒற்றுமை உண்டு என்கின்றனர். இதன் அடிப்படையில் பார்த்தாலும் கர்மாவும், ஞானமும் ஒன்றாக இணைய முடியாது என்பதையும் காணலாம்.

இதை எப்படி அறியலாம் என்றால், ஜீவனுக்கும், பிரம்மத்திற்கும் எதில் ஒற்றுமை என்று அவர்கள் நினைத்தாலும், சிலவற்றில் ஒற்றுமை இல்லை என்று நினைத்தாலும் அந்த பேதமை என்பதே அறியாமை எனப்படும். அதனால், அவர்கள் கர்மாவினால் இதை நீக்கிக் கொள்ள முடியாது. அல்லது ஞானத்தினால் பிரம்மத்தை அறிந்தும், அதை தெரியவிடாமல் ஏதோ ஒன்று மறைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது என்று கூறினாலும், அதை மாற்ற மேலும் ஒரு புதிய கோணத்தில் உபதேசிக்கப்படும் ஞானத்தினால்தான் முடியுமே தவிர கர்மாவினால் முடியாது.

அடுத்து, ஜீவனும், பிரம்மமும் வேறு, வேறு என்று கூறினால், அங்கும் கர்மாவினால் இதை நிருபிக்க முடியாது. எப்படியென்றால், இரண்டும் தனித்தனியான சத்தியப் பொருளாக இருப்பின் அவைகள் இரண்டும் இணைந்து ஒன்றாக முடியாது என்பதினால், பாரமார்த்திக சத்தியம் என்ற உண்மை அடிப்பட்டு விடும். இதனால், என்ன பிரச்சனை உண்டாகும் என்றால், பிரம்மத்திற்கு வேறான மற்றொரு சத்திய வஸ்து இருப்பின் அது பிரம்மத்திற்கு விரோதமாக செயல்படும் என்ற நிலை உருவாகிவிடும். இதனால் பிரம்மத்தின் இருப்பும், மதிப்பும் பொய்யாகிவிடும்.

இதனால், ஒவ்வொரு ஜீவனும் தனித்தனி பிரம்மமாக மாற முயற்சித்து, பற்பல கர்மங்களை வருண பேதத்தின் அடிப்படையில் மாற்றி, மாற்றி செய்து, இது உயர்ந்த பிரம்மம், இது தாழ்ந்த பிரம்மம் என்ற பேதமை புத்தி உண்டாகிவிடும்.

இதில் பிரம்மம் தனியாக இருக்கும், ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் பலவாக இருக்கும், அதாவது பல ஆத்மாக்களாக இருக்குமென்று கூறினாலும், அந்த அந்த ஜீவர்கள் அவரவர்களுக்கு உகந்த கர்மாக்களைச் செய்து, அவர்கள் அடைய விரும்பும் மோக்ஷமான சாயுஜ்யம், சாமீபம், சாலோகம் போன்ற முக்திகளினால் அங்கும் பேதமை இருப்பதைப் பார்ர்கின்ற பொழுது, இந்த கர்மாக்களினாலும் பயன் இல்லை என்பதை அறிய முடிகின்றது.

இதைப்போன்றே, ஒருசிலர், நித்ய கர்மாக்களை மட்டுமே செய்து, இனிவர இருக்கின்ற பாவ கர்மாக்களை தவிர்த்து, மோக்‌ஷத்தை அடையலாம் என்று கருதுகின்றனர்.

இங்கும் ஒரு உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதாவது, ஒருவனுடைய பிராரப்த கர்மாவை அவன் அனுபவித்துத்தான் தீர்க்க முடியும். அதில் எந்த மாற்றமும் செய்யமுடியாது. ஆனால், பாவ கர்மாக்களை கழிக்க, பல புண்ணிய கர்மாக்களை ஆகாமிய கர்மாக்களாகச் செய்து பாவத்தைக் கழிக்கலாம் என்றாலும், அதிலும் பிரச்சனை உள்ளது. எப்படியென்றால், இந்த புண்ணிய கர்மாக்களினால் உண்டாகின்ற பிறவியை தடுக்க முடியாது. அதன் பயனாக மீண்டும் வருகின்ற சுக, துக்கங்களை தவிற்க முடியாது. இதுபோன்ற எந்த கர்மாவைச் செய்தாலும் அதன் பலன் நன்மையோ, தீமையோ நிச்சயம் உண்டு. இதிலிருந்து ஒருவன் தப்பிக்க முடியாது.

அதனால், எந்த கர்மாவைச் செய்தாலும் பிரம்மத்தை அறிய முடியாது. கர்மாவை கர்மாவினால் மாற்ற முடியாது.

இதற்கு ஒரே தீர்வு ஆத்ம ஞானம் மட்டுமே ஆகும்.

இந்த அத்ம ஞானத்தினால் ஒருவன் அடைந்த உண்மை ஸ்வரூபம் அவனை கர்மங்களில் பந்தப்படுத்தாது. ஞானத்தினால் அந்த கர்மங்கள் அனைத்தும் நிஷ்காமிய கர்மமாக மாறிவிடுவதினால், அவனுக்கும் புதியதான ஆகாமியமோ, சஞ்சிதமோ உண்டாகாது. பிராரப்தத்தை அவன் உடல் இருக்கின்றவரை அனுபவித்துத் தீர்ப்பான்.

அப்படியானால், கர்மாவினால் எந்த பயனும் இல்லையா என்றால், அப்படியும் கூற வழியில்லை. இந்த கர்மாவினால் ஒருவன் தன்னுடைய மனதினை செம்மைப்படுத்தி, அதன்பிறகு அந்த ஈஸ்வரனை அவன் அறிந்து, ஞானத்திற்கு வரவேண்டும் என்பதாகும். இதில் ஞானம் என்பது அறிவு சார்ந்த விஷயமாக இருப்பதினால், அது அனைவராலும் அடைந்திட முடியாது என்பதை அறியவேண்டும்.

ஆம், ஒரு பள்ளியில் படிக்கின்ற மாணவர்கள் அனைவருமே அறிவாளிகளாக இருப்பார்கள் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியதோ, அதுப்போல, இந்த ஞானத்திற்கு அனைவருமே தகுதியானவர்கள் என்று எதிர்ப்பார்ப்பதும் அஞ்ஞானமாகும்.

ஒரு சூரியனுடைய பிரதி பிம்பம் பிரதி பிம்பிக்கின்ற தண்ணீர் பானையின் நீரின் தெளிந்த தன்மையைப் பொருத்தே பிரகாசமாக பிரதி பிம்பிக்கும். கலங்கிய, மங்கிய, அழுக்கான நீரில் அந்த சூரியனின் பிரதி பிம்பம் அவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்காது.

அதுபோல, மனித மனம் தெளிந்து இருந்தால், அந்த அறிவின் வெளிப்பாடு ஞானமாக பிரகசிக்கும். அதுவே கலங்கிய, மந்தமான, கெட்ட மனம் கொண்ட மனிதர்களில் அறிவு வெளிப்பாடு அவ்வளவு எளிதாக வெளிப்படாது.

இது அனைத்துமே உபாதிகளின் தன்மையைப் பொருத்தே இருக்கின்றது. அதனால், இப்படிப்பட்டவர்கள் கர்மத்தினால் மட்டுமே நல்ல மனதினைப் பெற்று, ஞானத்திற்கு வர முடியும். அதற்கு பல பிறவிகள் கூட உண்டாகலாம். இதில் நம் செயலாவது ஒன்றுமில்லை என்பதை அறியவேண்டும்.