வேதாந்த ஸாரம் – 8

அத்யாரோபம் – விளக்கம்

அத்வைத வேதாந்தத்தில் ‘அத்யாரோபம்’ என்பது மிகவும் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. இதனை ‘அத்யாஸம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றது.

இதனை மற்றொரு உதாரணத்தின் வாயிலாக காணலாம். ஒரு நதிக்கரை ஓரத்தில் மங்கலான நீரில் வெள்ளி நாணயங்கள் சிதறிக்கிடப்பதாக நினைத்து, அதன் அருகே சென்று அதனை கையில் எடுத்துப் பார்த்தால் அது வெள்ளி நாணயம் போன்ற ஒளிரும் தன்மை பெற்றுள்ள முத்துச் சிப்பிக்கள் என்று தெரியவருகின்றது.

இவ்வாறு, முத்துச்சிப்பியின் மீது வெள்ளி அத்யாஸம் ஆகின்றது. இதனையே உள்ள வஸ்துவில் இல்லாத ஒன்றை ஏற்றிப்பார்த்தல் என்கின்றோம். இதனையே வேதாந்தத்தில் பிரம்மத்தின் மீது இந்த உலகத்தை உண்மை என்று ஏற்றிப் பார்க்கிறோம். இதனை “அத்யாரோபம்” என்று 32 – வது ஸ்லோகத்தில் குறிப்பிடுகின்றார்.

அடுத்து 33 – வது ஸ்லோகத்தில் வஸ்து – அவஸ்து என்ற இரண்டின் தன்மையை விளக்கமளிக்கின்றார். இதில் சச்சிதானந்தமும், இருமையற்றதுமான பிரம்மமே வஸ்து என்றும், மற்ற எல்லா ஜடப்பொருட்களின் கூட்டமே அவஸ்து என்றும் அறிவிக்கின்றார்.

அப்படிப்பட்ட வஸ்து ஒன்று மட்டுமே இருக்க முடியும் என்பதை சாஸ்திரத்தின் வாயிலாகவும் அறிய முடிகின்றது.

“ஸதேவ ஸோம்யேத மக்ர ஆஸீத்” (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் – 6.2.1)

குழந்தாய் படைப்பிற்கு முன்பு இந்த உலகம் இரண்டற்றதாக ஸத்தாக இருந்தது’.

“ஸத்யம் ஞானமனந்தம் ப்ரஹ்ம”. – (தைத்திரீய உபநிஷதம் – 2.1)

உண்மையானதுமான, ஞானவடிவானதுமான, எல்லையற்றதுமானது பிரஹ்மம் என்கின்றது.

“ஏகமேவாத்விதீயம் ப்ரஹ்ம” – (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் – 6.2.1)

பிரம்மம் இரண்டற்ற ஒன்றேயாகும் என்று உபநிஷதம் அந்த இரண்டற்ற ஒன்றை அறிவிக்கின்றது.

அறியாமையிலிருந்தே படைப்பானது தொடங்குகின்றது. அஞ்ஞானத்தினால் தோன்றியுள்ள ஆகாயம் முதல் தொடங்கி, பூமி வரையிலும் உள்ள எல்லா ஜடப்பொருட்களும் ‘அவஸ்துவே’ ஆகும்.

எவையெல்லாம் புலன்களால் உணரப்படுகின்றனவோ, உறுப்புகளுடன் கூடியுள்ளனவோ, மாறுபாடு அடையும் தன்மை உடையனவோ அவ்வனைத்தும் அழியத்தக்கது ஆகும். அதனால்தான் பிரம்மம் என்ற வஸ்துவைத்தவிர, பிரம்ம லோகம் முதற்கொண்டு அனைத்து உலகங்களும், உலகப்பொருட்களும் அழியக்கூடியதை அவஸ்து என்கின்றது சாஸ்திரம்.

அஞ்ஞானத்தின் ஸ்வரூபம்

அத்வைத வேதாந்தத்தின் விதிமுறைகளை நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால், முதலில் அஞ்ஞானத்தின் ஸ்வரூபம் குறித்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அதை இங்கு விரிவாகக காணலாம்.

“ஸத்” என்ற வஸ்து எப்பொழுதும், எங்கும் ஒரே தன்மையுடன், மாற்றத்திற்கு உட்படுத்த முடியாத ஏக ஸ்வரூபமான, அறிவையும், ஆனந்தத்தையும் உடையதாகும்.

“அஸத்” என்றால், முயலின் கொம்பைபோன்று, அல்லது மலடியின் மகனைப் போன்று எங்குமே காண முடியாத ஒன்றாகும். அதனால், அஞ்ஞானமானது இந்த இரண்டிற்கும் வேறுபட்டு இருப்பதினால், அதை ஸத், என்றோ அல்லது அஸத் என்றோ விவரிப்பதற்கு இயலாததாகும்.

உபநிஷத்துக்களில், பகவத்கிதையில் ’பிரக்ருதி’ அல்லது மாயை என்று எதைக் குறிப்பிடுகின்றதோ, அதுவே இங்கு அஞ்ஞானம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. இந்த அஞ்ஞானத்திற்கு சத்துவ குணம், ரஜோ குணம், மற்றும் தமோ குணம் என்ற மூன்று குணங்களும் காணப்படுகின்றன. இந்த மூன்று குணங்களின் கலவையான வடிவம்தான் அஞ்ஞானம் என்பதாகும்.

ஆத்மஞானம் ஏற்பட்டவுடன் இவைகள் மறைவதால், ஞானத்தின் விரோதிகள் என்று இவைகள் அழைக்கப்படுகின்றன. இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்த “குணாதீதன்” என்ற நிலைதான் ஞானியின் நிலை ஆகும்.

பொதுவாக அஞ்ஞானத்திற்கு ஆவரணம் மற்றும் விக்ஷேபம் என்ற இரண்டு சக்திகள் உள்ளன. அறியாமையின் ஆவரண சக்தியானது பிரம்மத்தை மறைத்து, இந்த முழு உலகத்தையும் தோன்றுமாறு செய்து விடுகின்றது.

அதாவது, மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானையில் மரம் என்ற அறிவு இன்றி பார்க்கும் குழந்தைக்கு அது உண்மையான யானை போன்று மயக்கத்தைக் கொடுக்கும். இந்த தோற்ற மயக்கத்தை “ஆவரண சக்தி” (உள்ளதை மறைப்பது) என்கின்றோம்.

இதில் பொதிந்துள்ள அறியாமையை நீக்கி ஞானத்தின் வாயிலாக அது மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானை என்ற அறிவைக் கொடுத்தவுடன், யானை மறைந்து மரம் மட்டுமே தெரியும்.

இவ்வாறு பிரம்மத்தின் மீது ஏற்றி வைக்கப்பட்டுள்ள உலகத்தை நீக்கி பிரம்மத்தை மட்டும் காட்டிக்கொடுக்கின்ற முறைதான் “அபவாதம்” என்கின்றோம்.

இது போன்று, ஜீவாத்மாவின் மூன்று வடிவங்களான விச்வன், தைஜஸன், ப்ராஜ்ஞன், மற்றும் ஸ்தூல, சூக்ஷும, காரண சரீரங்கள், அன்னமய கோஷம், பிராணமயய கோஷம், மனோமய கோஷம், விஞ்ஞானமய கோஷம் மற்றும் ஆனந்தமய கோஷம் என்ற பஞ்ச கோஷங்களையும், பரமாத்மாவின் ஈஸ்வரன், ஹிரண்யகர்பன், மற்றும் விராட் என்ற மூன்று வடிவங்களையும், பூர், புவ என்ற 14 உலகங்களையும், இந்த உலகங்களில் உள்ள ஜீவர்களின் சரீரங்கள், இந்த சரீரங்களுக்கு காரணமான ஐந்து தன்மாத்திரைகள், மற்றும் நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் போன்ற பஞ்ச பூதங்கள் என்னும் இவை அனைத்தையும் அஞ்ஞானத்தின் ஸ்வரூபம்தான் என்பதையே “விக்ஷேப சக்தி” (இல்லாததை தோற்றுவிப்பது) என்கின்றோம்.

அதாவது, பிரம்மத்திடம் இருந்து எந்த, எந்த முறையில் இந்த உலகம் வெளிப்பட்டு தோன்றியதோ, அதற்கு எதிரான முறையில் இந்த உலகத்தை மீண்டும் ஒவ்வொன்றாக பிரம்மத்திடம் ஒடுக்குவதினால் அந்த பிரம்மம் மட்டுமே இறுதியில் எஞ்சி நிற்கும்.

அதுப்போலவே, ஜீவனுக்கும், பிரம்மத்திற்கும் உள்ள ஒற்றுமையை, அதன் சேதனத்தன்மையில் மட்டுமே அறிய வேண்டுமே ஒழிய, ஜீவனின் அல்பமான, அழியக்கூடிய சரீரத்தினை முன் நிறுத்தி அறிய முயல்வது அறியாமையாகும். இந்த சேதனத்தின் வாயிலாக உண்டாகின்ற ஒற்றுமை ஜீவ – ஈஸ்வர ஐக்கியத்தை உண்டாக்குகின்றது. இந்த ஒற்றுமையானது அனுபவத்தால், ஞானத்தால் வரவேண்டும்.

இந்த ஞானமும், அனுபவமும் ஏற்படுவதற்காக முமுக்ஷுவானவன் சாதனை செய்ய வேண்டும். சாதனைகளில் “சிரவணம்” (வேதாந்த சாஸ்திரத்தை குருவின் வாய் மொழியாக, இவனுடைய காதுகளால் கேட்டல்) என்பது முதலாவதாகும்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *