வேதாந்த ஸாரம் – 7

குருவின் அவசியம்

ஒருவனுடைய தலையில் நெருப்பு பிடித்துக்கொண்டவுடன், அவன் அதை அணைக்க எப்படி அருகே இருக்கும் நீரை நோக்கி ஓடுவானோ, அதுப்போல, பிறப்பு, இறப்பு என்ற சம்ஸார நெருப்பினால் கொதிப்படைந்தவன், அந்த நெருப்பை அணைக்க பிரம்ம நிஷ்டனாக விளங்கும் குருவைச் சென்று சரணடைகின்றான். அந்த குருவிற்கு கொடுப்பதற்கு தன்னிடம் ஒன்றுமில்லாவிட்டாலும், அவருக்கு காணிக்கை கொடுக்க வேண்டும் என்ற சாஸ்திர நியதி இருப்பதினால், அன்றைய உபநிஷத்து காலத்தில் வாழ்ந்த ரிஷிகள் அனைவருமே குடும்பத்துடன் வாழ்ந்து வந்ததினால், அக்னி காரியங்களில் ஈடுபட்டு வந்தனர். அதனால், அவர்களது யாகத்திற்குக் கொடுக்க ஸமித்து என்ற குச்சிகளை கொண்டு காணிக்கையாக கொடுத்தாவது இந்த வேதாந்த சாஸ்திரத்தை அறிந்துகொண்டனர். இப்படி குருவைத்தேடி சாஸ்திரத்தை அறிந்து மோக்ஷத்தை விரும்புகின்றவனே “முமுக்ஷு” அல்லதி “ஜிக்ஞாஸு” என்று அழைக்கப்படுகின்ற அதிகாரி ஆவான்.

ஆத்ம ஞானத்தை குருவின் மூலமாக பெறவேண்டிய அவசியத்தை இவ்விதம் கூறப்பட்டுள்ளது. முண்டக உபநிஷத்தில் உள்ள இந்த வாக்கியத்தை விவரிக்கும் பொழுது சங்கரபகவத்பாதர்

“சாஸ்தரஜ்ஞோபி ஸ்வாதந்த்ரயேண ப்ரஹ்மஞானான் வேஷணம் ந குர்யாத்” ||

சாஸ்திரத்தை நன்கு அறிந்தவன் கூட, சுதந்திரமாக பிரம்மஞானத்தை தேடுதல் கூடாது என்று கூறியுள்ளார். நிச்சயமாக ஒரு குருவின் வாயிலாகத்தான் தத்துவத்தை அறிய வேண்டும்.

அதாவது,

“ஆசார்யவான் புருஷோவேத |”

குருவைப் பெற்றுள்ள புருஷனே (தத்துவத்தை) அறிவான். (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் 6.14.2). என்று குருவின் அவசியத்தை 30 – வது ஸ்லோகத்திலும், அடுத்து வருகின்ற 31 வது ஸ்லோகத்தில் அந்த குருவின் அளவற்ற கருணையால் அத்யாரோப – அபவாத நியாத்தின் மூலமாக சீடனுக்கு உபதேசம் செய்யப்படுவதை விளக்குகின்றார்..

அபவாதம் எனில் அறியாமை எனும் அஞ்ஞானத்தால் கயிற்றிலே தோற்றம் கொண்டுள்ள பாம்பை புறக்கணித்து, அறிவு (ஆத்ம ஞானம்) ஏற்பட்ட உடன் அது பாம்பல்ல, கயிறுதான் என்ற உண்மையை அறிவது போல,  அத்யாரோபம்  எனும் முறையில் பிரம்ம வஸ்துவின் மீது ஏற்றப்பட்ட பொய்யான இந்த உலகத்தை  வேதாந்த சாத்திரங்கள் எனும் பிரமாணங்கள், யுக்தி, அனுபவங்களின் மூலம் புறக்கணித்து, அது பிரம்மம் தான் என்று அறிய வைக்கும் முறைதான் அபவாதம்”ஆகும்.

பிரம்மத்திடம் இருந்து எந்த முறையில் இந்த உலகமானது `தோற்றம்` கொண்டதோ அதற்கு எதிரான முறையில் இந்த உலகத்தை பிரம்ம வஸ்துவிடம் `ஒடுக்கும்` பொழுது (லயம் ஏற்படச் செய்யும் பொழுது), பிரம்மம் ஒன்று மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.

அத்யாரோபம் என்பது சமசுகிருத மொழியில் உண்மையான ஒரு பொருள் மீது வேறு ஒரு பொருளை ஏற்றி வைத்தல் ஆகும். (உண்மையான ஒரு பொருளை வேறு ஒரு பொருளாக காண்பது – மங்கிய இருளில் கயிற்றை பாம்பு என காணுதல்). இதனை அத்யாசம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

அத்யாரோபம் அல்லது அத்யாசம் எனும் சொற்கள் சமசுகிருத மொழியில் பரி பாக்ஷை (மறைமுகமாக உணர்த்தும் சொற்கள்) ஆகும்.

மங்கிய இருளிலே, கயிற்றின் உருவமானது சரியாக தென்படுவதில்லை. அப்பொழுது அறியாமையால், கயிற்றின் மீது பாம்பை ஏற்றிக் கூறுவது போல, பிரம்ம வஸ்துவின் தன்மையை சரியாக அறிந்து கொள்ளாமல், அறியாமையால் (அஞ்ஞானத்தால்பிரம்மத்தின் மீது இந்த உலகத்தை ஏற்றிக் கூறுவதுதான் “அத்யாரோபம்” ஆகும்.

அவ்வாறு பொய்யாக பிரம்மத்தின் மீது ஏற்றி வைத்த உலகத்தை இறக்கி வைக்கும் (நீக்கும்) முறைக்கு “அபவாதம்” என்பர்.

இந்த அத்யாரோப – அபவாத விசயம் குறித்த புகழ்பெற்ற ஸ்லோகம் ஒன்றும் உள்ளது. அதனையும் காணலாம்.

‘அத்யாரோபாபவாதாப்யாம் நிஷ்ப்ரபஞ்சம் ப்ரபஞ்சயதே |

சிஷ்யாணாம் போதஸித்தயர்த்தம் தத்வஜ்ஞை கல்பித: க்ரம: ||

உலகத்தை மீறி நிற்கும் தத்துவமானது, அத்யாரோபம் – அபவாதம் மூலம் விவரிக்கப்படுகின்றது. இது சீடர்களுக்கு அறிவுறுத்தும் பொருட்டு தத்துவஞானிகளால் கற்பிக்கப்பட்டுள்ள முறையாகும்.

இதே வழிமுறையில் நாரத மஹரிஷி ஸனத்குமாரரை சென்றடைந்து, ஐயனே! எனக்கு உபதேசம் செய்யுங்கள் என்று கேட்டார். அதற்கு ஸனத்குமாரர் “உமக்கு ஏற்கனவே என்ன தெரியுமோ அதை முதலில் தெரிவியுங்கள் அதற்கு மேல் உமக்கு உபதேசிப்போம்” என்று கூறினார். (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் – 7.1.1).

இதிலிருந்து அனைத்தையும் அறிந்த மஹான்கள்கூட குருவினை நாடிச் சென்று இந்த ஆத்ம ஞானத்தை அடைந்திருக்கின்றார்கள் என்பதாகும்.

குருவானவர் கருணை செய்யாவிட்டால், ஞான உபதேசம் செய்வதோ, அந்த உபதேசம் பலன் அளிப்பதோ இயலாமல் போய்விடும். அருள் நிறைந்த குருவின் இலட்சணத்தை ஸர்வஜ்ஞாத்மா என்ற முனிவர் தம்முடைய “ஸம்க்ஷேப சரீரக” என்னும் நூலில் பின் வருமாறு கூறுகின்றார்.

“ஏததேவ ஹி தயாலுலக்ஷணம் யத்வினேயஜனபுத்தி வர்தனம்” ||

‘நல்வழிப்படுத்துவதற்கு உரிய தகுதிவாய்ந்தவர்களின் ஞானத்தை அதிகப்படுத்துவதுதான் அருள் நிறைந்த குருவின் இலட்சணமாகும்.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *