வேதாந்த ஸாரம் – 6

26 – வது ஸ்லோகத்தில் அமைதியுடையவனாகவும், புலன்களை அடக்கியவனும், குற்றங்கள் அற்றவனும், கூறுவதைப் போன்றே நடப்பவனும், குண்ங்கள் நிறைந்தவனும், எப்பொழுதும் குருவை அனுசரித்து நடப்பவனுமாகிய இத்தகைய சீடன் கிடைத்தான் என்றால், அவனுக்கு ஆத்ம ஞானத்தை உபதேசம் செய்ய வேண்டும் என்பது குருவிற்கு பொருந்தும் நியமம் ஆகும்.

ஆசார்ய ஸ்யாபி அயம் நியமோ யன்ன்யாயப்ராப்த சச்சிஷ்ய நிஸ்தாரணம் அவித்யா மஹோததே: |

நியமங்களுக்குப் பொருத்தமானதாக, தன்னிடம் வந்துள்ள நல்ல, தகுந்த சீடனை, அஞ்ஞானக் கடலைக் கடக்க வைப்பது என்பது ஆச்சாரியருக்கும் நியமமாக உள்ளது என்று ஸ்ரீ சங்கரர் முண்டக உபநிஷத்திற்கு எழுதியுள்ள விளக்க உரையில் கூறியுள்ளார்.

அடுத்ததாக, விஷயத்தைப் பற்றி 27 – வது ஸ்லோகத்தில் ஜீவனும், பிரம்மமும் ஒன்று என்பதுதான் “விஷயம்” ஆகும்.

இங்கு வேதாந்த சாஸ்திரம் நம்முடைய உண்மையான ஸ்வரூபமாக உள்ள ஆத்மாவைக் குறித்தும், இவ்வுலகத்தின் படைப்பு, இருப்பு, அழிவு என்பனவற்றிற்கு ஆதாரமாக உள்ள பிரம்மத்தைப் பற்றியும் கூறி, அவ்விருவரின் ஐக்கியத்தைப் பற்றி விவரிப்பதே வேதாந்த சாஸ்திரத்தின் “பிரமேயம்” ஆகும்.

இந்தப் பிரமேயம்தான் வேதாந்தத்தின் விஷயமாகும். பிரமேயம் என்றால் அறியப்படும் பொருள் எனப்பொருள்படும். அறிபவனே பிரமாதா ஆவான். ஆனால், தூய்மையான சைதன்யமாக உள்ள அந்த பரப்பிரம்மத்தை சாஸ்திரத்தின் துணை இல்லாமல் வேறு எந்த பிரமணத்தின் வாயிலாகவும் அறிய முடியாத வஸ்துவாக இருப்பதால் இங்கு அதனை பிரமேயம் (அறியப்படுகின்ற பொருள்) என்ற கண்ணோட்டத்தில் காண்கின்றோம்.

இந்த உலக வாழ்க்கையில் விழுந்து உலன்றுக் கொண்டு இருக்கும் ஜீவனுக்கும், இந்த உலகத்தையே படைத்து இரட்சிக்கின்றவனும் ஆகிய பரப்பிரம்மத்திற்கு ஒற்றுமையை எப்படி கூறவியலும்?

இதனை தன்னிடம் உள்ள அறியாமையை நீக்கி, ஆத்மாவின் மீதும், மாயையால் பிரம்மன் மீதும் கற்பித்துள்ள உபாதிகளை புறக்கணித்துப் பார்க்கும் பொழுது அந்த இரண்டும் தூய்மையான சைதன்யம் என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறோம்.

அதாவது, சைதன்யம் என்ற கண்ணோட்டத்தில் காணும் பொழுது அந்த இரண்டும் ஒரு வஸ்துதான் என்னும் ஞானம் உண்டாகின்றது. ஜீவ – பிரம்ம ஐக்கியம் என்பதை சாதாரணமான நீரும், பாலும் கலக்கின்றபொழுது உண்டாகின்ற ஐக்கியம் போன்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. இங்கு ஐக்கியம் என்பதின் பொருள் பிரம்மத்திலிருந்து ஜீவன் வேறுபட்டதல்ல என்பதைக் குறிக்கின்றது.

அடுத்த 28 –வது செய்யுளில் அந்த அறியப்படும் பொருளான பரப்பிரம்மத்தை அறிவிக்கும் பிரமாணமான சாஸ்திரத்திற்கும், அது விவரிக்க உள்ள விஷயத்திற்கும் உள்ள சம்பந்தத்தை கூறுகின்றார். இது “போத்ய, போதக பாவக” என்று கூறப்படுகின்றது.

அதாவது, தெரியப்படுத்துவது போதகம் என்றும், அறியப்படுவது போத்யம் என்றும் கூறி உப நிஷத்துக்களின் வாயிலாக அந்த ஜீவ – பிரம்ம ஐக்கியத்தை அறியப்படுகின்றது என்று விளக்கப்படுகின்றது.

இந்த ஜீவ – பிரம்மத்தினைடம் சைதன்யத்தில் ஒற்றுமை உள்ளதை விஷயமாக கூறி, அந்த ஐக்கிய அனுபவமே நமக்கு ஏற்படாமல் தடுப்பது நம்முடைய அறியாமைதான் என்று கூறி, வேதாந்த அத்யயனமான நன்கு விதமான சாதனங்களின் வாயிலாகவும், வேதாந்த சிரவணத்தின் வாயிலாகவும் அறியாமையானது நீங்கி நம்முடைய உண்மை ஸ்வரூபம் இயல்பாகவே ஆனந்தமானது என்ற பிரயோஜனத்தை இந்த 29 – வது செய்யுளில் விளக்குகின்றார்.

அதாவது பிரயோஜனம் என்பது ஜீவ – பிரம்மத்தின் ஐக்கியம் என்னும் பிரமேயத்தின் வாயிலாக அறியாமை அகன்று, உண்மை ஸ்வரூபமான ஆனந்தத்தை அடைவது ஆகும்.

“ஆத்மாவை அறிந்தவன் சோகத்தை தாண்டுகின்றான்”. (சாந்தோகிய உபநிஷதம் 7.1.3). ”ப்ரம்ம ஞானியானவன் பிரம்மமாகவே ஆகின்றான்” (முண்டக உபநிஷதம் 3.2.9) இது போன்று சுருதியின் மூலம் அறியப்படுவது “பிரயோஜனம்” என்று அறியவேண்டும்.

சோகம் என்றால் அறியாமையினால் கூடிய துயத்துடன் வாழும் வாழ்க்கையாகும். ஆத்மாவை உணர்ந்த ஞானிக்கு அந்த ஆத்ம ஞானத்தினால் “நான் சைதன்யம்” என்னும் அனுபவத்தைப் பெற்றவுடனேயே, உடலின் மீதிருந்த பற்று விலகி விடுகின்றது. அத்துடன் அந்த உடலைக் கொண்டு இதுவரை அனுபவித்து வந்த சோகமும் நீங்கி விடுகின்றது. சாந்தோக்கிய உபநிஷத்தில் வருகின்ற கீழ்க்கண்ட வாக்கியம் இதையே உறுதிப்படுத்துகின்றது.

இந்த வாக்கியம் சிஷ்யரான நாரதமஹரிஷி தனது குருவான ஸனத்குமாரரிடம் கேட்ட சுருதி வாக்கியமாகும். அது,

ஸோஹம் பகவோ மந்த்ரவி தேவாஸ்மி

நாத்மவித்ச்ச்ருதம் ஹ்யேவ மே பகவத் த்ருசேப்ய தரதி

சோகமாத்ம வித் இதி ஸோஹம் பகவ: சோசாமி தம் மா

பகவன் சோகஸ்ய பாரம் தாரயது இதி || (சாந்தோக்ய உபநிஷதம் 7.1.3)

 “ஐயனே! நான் கர்மக்காரியமான மந்திரத்தை உபாசனை செய்ய மட்டுமே அறிந்திருக்கின்றேனே தவிர, ஆத்மாவை அறியவில்லை. தங்களைப் போன்றவர்களிடமிருந்து ஆத்மாவை அறிந்தவனே சோகத்தைக் கடப்பான் என்று கூறக் கேட்டிருக்கின்றேன். நான் சோகத்தால் ஆட்பட்டிருக்கின்றேன். அத்தகைய என்னை சோகத்தை தாண்டும்படிச் செய்விக்க வேண்டும்” என்று கேட்கின்றார்.

ஆத்மானுபவம் ஏற்படுகின்ற வரையிலும் சோகமானது இருக்கும். ஆத்மானுபவம் ஏற்பட்டவுடனேயே சோகம் அகன்றுவிடும் என்பதை இதிலிருந்து அறியவேண்டும்.

அதாவது, ஆத்மாவை உணர்ந்த ஞானியானவன் சோகத்தைக் கடந்து ஏதோ ஒரு புதிய நிலையை அடைகின்றான் என்று குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. அதாவது சாஸ்திர விசாரத்தினால், தெளிந்த அறிவை அடைந்து, அதன் வாயிலாக “நான் ஆத்மா” என்ற ஞானம் உண்டாகி, அந்த ஞானத்தினாலேயே “நான் பிரம்மம்” என்றஉணர்வு உண்டாகிவிடுமானால், அவன் பிரம்மமாகவே ஆகின்றான் என்று முண்டக உபநிஷதமும் இதே கருத்தை வலியுறுத்துகின்றது.

இதையே அஷ்டாவக்ர கீதையும், “தன்னை முக்தன் என்று கருதுவோன் முக்தன், பக்தன் என்று கருதுவோன் பக்தன், ஆக அவன் மதி எதுவோ, அவன் கதி அதுவே” என்று ஆணித்தரமாக வலியுறுத்துகின்றது.

யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாதாத்மத்ருப்தஸ்ச மாநவ: |

ஆத்மந்யேவ ஸந்துஷ்டஸ்தஸ்ய கார்யம் வித்யதே || (கீதை – 3.17)

நைவ தஸ்ய க்ருதேநார்தோ  நாக்ருதேநேஹ கஸ்சந |

ந சாஸ்ய ஸர்வபூதேஷு கஸ்சிதர்தவ்யபாஸ்ரய: || (கீதை – 3.18)

மேலும் பகவத்கீதையிலும் பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் எந்த மனிதன் ஆத்மாவிலேயே இன்புற்றிருப்பவனாகவும், ஆத்மாவிலேயே திருப்தி கொண்டவனாகவும், ஆத்மாவிலேயே மகிழ்பவனாகவும் இருக்கின்றானோ, அவனுக்கு செய்ய வேண்டிய செயல் எதுவும் இல்லை என்றும், அந்த மாமனிதன் இந்த உலகில் கர்மங்களைச் செய்வதாலும் எந்த விதமான பயனும் இல்லை, கர்மங்களைச் செய்யவிட்டாலும் ஒரு பயனுமில்லை. அதுபோன்றே, உயிரினங்கள் அனைத்திலும் எதினிடமிருந்தும் தனக்காக ஆக வேண்டியது அவனுக்கு என்று ஒன்றுமே இல்லை என்று உறுதிப்படுத்துகின்றார்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *