வேதாந்த ஸாரம் – 5

செய்யுள் 15 முதல் 25 வரை நான்கு விதமான சாதனங்கள், மற்றும் அதன் வாயிலாக வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய நற்பண்புகள் எத்தகையவை என்றும், அந்த நற்பண்புகளால் அடையும் பலன்களையும் காணலாம்.

  1. நித்யாநித்ய வஸ்து விவேக: |
  2. இஹாமுத்ரார்த பலபோகவிராக: |
  3. சமாதிஷட்க ஸம்பத்தி: |
  4. முமுக்ஷுத்வம் சேதி | போன்ற நான்கு சாதனங்கள் ஆகும்.

இதில், விவேகம் என்பது (நித்யாநித்ய வஸ்து விவேக:) எது நித்யம்?, எது அநித்யம்? என்ற அறிவினை அறிதல், அதாவது இந்த உலகத்தில் எந்தப் பொருளும் நித்தியமாக இருப்பதில்லை, எல்லோரும் அழிந்து போகின்ற அநித்திய பொருளின் மீதே ஆசை வைக்கின்றனர்.  நித்தியமான, என்றும் அழியாத அந்த பரம்பொருளை யாரும் விரும்புவதில்லை.

இதற்கு காரணம் மனிதனின் மனதில் உள்ள விருப்பு, வெறுப்புக்களே அவனது விவேக சக்தியை அழித்து விடுகின்றன. ஒருவன் தான் செய்யும் செயல்களை, நான்” செய்கின்றேன் என்ற பற்று வைக்காமல், அவனது அறிவைப் பயன்படுத்தி, அனைத்து செயல்களும் இறைவன் என்னைக் கருவியாக பயன் படுத்திக் கொண்டு, ஈஸ்வர காரியமாகவே இந்த பிரபஞ்சச் செயல்கள் நடைபெறுகின்றன என்ற புரிதலுடன், செய்யும் செயல் எதுவும் என்னுடையது அல்ல. அனைத்தும் அவன் செயல் என்று, செயல்களின் பலன்களை ஈஸ்வரார்பணமாக அர்பணித்து, கர்ம யோகப்படி வாழ்ந்தால், அவனுக்கு விவேகம்” உண்டாகி, அந்த விவேகத்தின் பலனாக வைராக்கியம்” உண்டாகின்றது.

வைராக்கியம் என்பது (இஹாமுத்ரார்த பலபோகவிராக:) இந்த பூலோகத்தில் இன்பத்தைக் கொடுக்கின்ற பொருட்கள், மற்ற லோகங்களான சொர்க்கம் போன்ற லோகத்தில் இன்பத்தைக் கொடுக்கின்ற பொருட்கள் என, நம்முடைய கர்ம பலத்தினால் கிடைக்கின்ற போகப் பொருட்கள் மீது பற்றுக்களை வைக்காமல் இருப்பதே வைராக்கியம்”  எனப்படும்.

ஸமாதி ஷட்க சம்பத்தி என்பது, சம:, தம:, உபரம:, திதிக்ஷா, ஸ்ரத்தா, மற்றும் ஸமாதானம் என்ற ஆறு நற்பண்புகளை கொண்டவையே  ஸமாதி  ஷட்க சம்பத்தி”  என்று அழைக்கப்படுகின்றது.

சம:                      –              மனக் கட்டுப்பாடு.

தம:                     –              இந்திரியக் கட்டுப்பாடு.

உபரம:              –              விலகி இருத்தல்.

திதிக்ஷா         –              சகிப்புத்தன்மை.

ஸ்ரத்தா          –              நம்பிக்கை.

ஸமாதனம் –              மன ஒருமைப்பாடு.

ஆகிய ஆறு நற்பண்புகளையே ஸமாதி ஷட்க சம்பத்தி” என்கின்றோம்.

அந்த ஆறு நற்பண்புகளையும் விரிவாக இனி காணலாம்.

சம: – மனக் கட்டுப்பாடு

சம: என்பது மனோ நிக்ரஹம் ஆகும். அதாவது மனம் என்ற அந்தக் கரணத்தை உறுதியுடன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொள்ளுதல். மனதை கட்டுப்படுத்த பிரார்த்தனை, ஜபம், மற்றும் தியானம் போன்றவைகளால் நல்ல எண்ணங்கள் உருவாகி, மனம் தூய்மை அடைந்து விட்டால், அந்த மனம் எளிதில் அனைதியடைந்து கட்டுப்படும்.

மனதை அமைதிப்படுத்துவதால், வைராக்கியத்தை அதிகப்படுத்தும். இந்திரியக் கட்டுப்பாடு வரும்.

உடலுக்கு ஒரு வாய். மனதுக்குப் பத்து வாய்கள் என்பார்கள்.

எனவே மனதுக்குத் தேவையற்ற விஷயங்களைக் கொடுப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

தம: – இந்திரியக் கட்டுப்பாடு

தம: என்பது இந்திரிய நிக்ரஹம் ஆகும். அதாவது கர்மேந்திரியங்கள் மற்றும் ஞானேந்திரியங்களை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருத்தல். குறிப்பாக ஞானேந்திரியங்களான கண், காது, மூக்கு, நாக்கு முதலியவற்றை நன்முறையில் பயன்படுத்துதல்.

புலன்களுக்கு நூறு சதவீதம் சுதந்திரம் கொடுக்காமலிருத்தல். எந்தச் சூழ்நிலையில் இருந்தால் கட்டுப்பாட்டை இழப்போமோ, அந்தச் சூழ்நிலையில் இருந்து விலகி இருத்தல்.

உபரம: – விலகி இருத்தல்

சமம், தமம் முதலியவற்றைத் தொடர்ந்து செய்தல், தேவையற்றதிலிருந்து விலகி உன்னுடைய, நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட கடமைகளை மட்டும் செய்தல் (ஸ்வதர்ம அனுஷ்டானம்) முதலியன உபரமம் எனப்படும்.

உபரமத்தை அடைவதினால், சம, தமம் தொடந்து நம்மிடையே நிற்கும். வேதாந்த விஷயங்களை மனம் ஒன்றி கேட்பதற்கு உதவும். இதுவே சிரவணம் எனப்படும்.

திதிக்ஷா – சகிப்புத்தன்மை

திதிக்ஷா என்ற சொல்லுக்குப் பொருத்துக் கொள்ளுதல், சகித்துக் கொள்ளுதல் என்றுபொருள். அதாவது, குளிர், வெப்பம், மானம், அவமானம் போன்ற எதிரெதிர் அனுபவங்களான இருமைகளை சகித்துக் கொள்ளுதல். கஷ்டமான சூல்நிலை இயற்கையாக வரும் பொழுது அதை நீக்க முழு முயற்சி செய்ய வேண்டும். மனதளவில் குறை சொல்லாமல் எதையும் செய்தல்.

பொறுமையைப் பழகியே பொறுமையாக இருக்க வேண்டும். எதை மாற்ற முடியாது என்று தெரிகிறதோ அதைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் அறிவைப் பழக வேண்டும். மாற்ற முடியுமெனில் அதை மாற்ற முயற்சி செய்ய வேண்டும். மாற்ற முடியாத துன்பங்களை தவமாகப் பாவித்து அவற்றை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

மனோ பலத்தை அதிகரித்துக் கொள்ள வேண்டும். கஷ்டத்தை தாங்கும் சக்தியுடையவனே பலமுள்ளவன்.

(நாயமாத்மா பலஹீனேன லப்யதே – இந்த ஆத்மா பலவீனர்களால் அடையப்படுவதில்லை என்று கீதையில் பகவான் கூறுகிறார்.)

ஸ்ரத்தா

ஸ்ரத்தா என்பதற்கு நம்பிக்கை அல்லது விசுவாசம் என்று பொருள்.

எதில் நம்பிக்கை வேண்டும்?

குரு வேதாந்த வாக்யேஷூ விஸ்வாஸ: ஸ்ரத்தா

குரு மற்றும் வேதாந்த வாக்யங்களில் நம்பிக்கை வேண்டும். குருவினுடைய வார்த்தைகளும், சாஸ்திரத்தின் வார்த்தைகளும் சாட்சாத் ஈஸ்வரனிடமிருந்து வருகின்றன என்ற நம்பிக்கை வேண்டும். ஏற்கனவே தெரிந்த ஒன்றை நம்ப வேண்டிய அவசியம் இல்லை, தெரியாத ஒன்றை அடையும் வரை அதன் மீது நம்பிக்கை வேண்டும்.

ஸ்ரத்தையே ஞானத்தின் முதல் படி. அறிவு வந்துவிட்டல் ஸ்ரத்தையின் தேவை இல்லை. ஸ்ரத்தையே ஞானமாகப் பரிமாணம் அடைகிறது.

“ஸ்ரத்தாவான் லபதே ஞானம்” என்கின்றது கீதை. 


வேதாந்த விஷயத்தில் ஞானம் ஏற்படும் வரை  ஸ்ரத்தை தேவை.

ஸமாதனம்               

ஸமாதனம் என்பது மன ஒருமுகப்பாடு ஆகும். அதாவது நம்முடைய இலட்சியத்தில் இருந்து விலகாமல், சித்தத்தை ஒருமுகமாக வைத்துக் கொள்ளுதல். யோக சாஸ்திரம் இதையே ஸமாதி என்கிறது.

தியானிக்க வேண்டிய பொருளில் இருக்க வேண்டிய மன ஒருமுகப்பாடே ஸமாதானம்” எனப்படுகிறது.

இந்த ஆறு பண்புகளையும் எவன் ஒருவன் கடைப்பிடித்து வாழ முற்படுகின்றானோ, அவனது வாழ்வில் நிச்சயமாக ஞானம் கிடைக்கப் பெற்று, என்றும் நிலையான மன மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான்.

முமுக்ஷுத்வம்

முமுக்ஷுத்வம் என்பது, மோக்ஷம் வேண்டும் என்கிற தீவிர ஆசை. இந்த விருப்பம் தீவிரமாக வளர்ந்து, மற்ற தேவையற்ற ஆசைகளை மறுத்து, மோக்ஷத்திற்காக மட்டுமே நம்மை தயார்படுத்துவது என்பதாகும்.

இந்த உடல், புலன்கள், மனம் போன்றவைகளை வைத்துக் கொண்டு “நான்” என்று தவறாக புரிந்துக் கொண்ட அறியாமையினால், பிறப்பு, வியாதி, மூப்பு, மரணம் போன்ற விளைவுகள உண்டாகின்றது. இதை ஞானத்தினால் மட்டுமே நீக்க முடியும். இந்த ஞானத்தின் வாயிலாக நான் சச்சிதானந்த ஆத்மா, நானே பிரம்மம் என்ற ஆனந்த அனுபவத்தில் நிலைத்து நிற்கின்றோம். இந்த நிலையில் எல்லாப் பிணைப்புகளும் அகன்று விடுகின்றன. இதைத்தான் “மோக்ஷம்” என்கின்றோம்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *